ำนักก็ขอตัวลา สำหรับผู้เฒ่าหั่วเก๋อ เขาทำได้เพียงถอนหายใจและเอ่ย “ช่างเป็นคนที่แปลกเสียจริง ๆ”
…
ขณะนี้ทุกคนที่อยู่ด้านนอกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลู่เฉินข้างใน
เมื่อลู่เฉินและเจ้าสำนักออกมา เฉออู่ก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ศิษย์พี่ใหญ่เขา…”
“ศิษย์พี่ใหญ่เป็นอะไรไป?” เจ้าสำนักถามอย่างสงสัย
“ศิษย์พี่ใหญ่ไม่พอใจที่เขาเป็นว่าที่เจ้าสำนัก ดังนั้นเขาจึงจากไป แต่มองท่าทางของเขาแล้ว ดูเหมือนเขาจะคิดแก้แค้นอยู่เจ้าค่ะ” เฉออู่อธิบาย
เมื่อเจ้าสำนักได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “เหลวไหลจริง ๆ!”
ลู่เฉินกล่าวว่า “ข้าไปก่อนนะ”
เจ้าสำนักสงสัยทันที “เจ้าจะไปที่ไหน?”
“ข้าไม่มีความจำเป็นต้องรายงานเจ้าไม่ใช่หรือ?” ชายหนุ่มถามกลับ
เจ้าสำนักทำได้เพียงตอบว่า “เอาละ ไปเถอะ”
หลังลู่เฉินพาพวกเซี่ยอีฉานจากไป เฉออู่พลันพูดอย่างหดหู่ว่า “ท่านพ่อ จะปล่อยเขาไปเช่นนี้หรือเจ้าคะ?”
“แล้วทำอย่างอื่นได้หรือ?” หลังจากเจ้าสำนักพูดอย่างนั้น เขาก็หมุนตัวจากไป
เฉออู่ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ จึงวิ่งตามลู่เฉินไป
เซี่ยอีฉานมองไปข้างหลังแล้วพูดกับลู่เฉินว่า “นายท่าน เฉออู่กลับมาอีกแล้วขอรับ”
“ไม่ต้องไปสนใจนาง” ลู่เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เซี่ยอีฉานดูไม่สบายใจ “เมินนางเช่นนี้ได้จริง ๆ หรือขอรับ?”
“อืม ไปกันเถอะ” หลังจากลู่เฉินพูดอย่างนั้น เขาก็เดินไปรอบ ๆ เทือกเขาเจ็ดหิมะโดยไม่ได้ออกไปทันที
เซี่ยอีฉานอยากรู้ว่าลู่เฉินคิดจะ
