สำนักจะเอาจริง
ซางเจี้ยนซานพลันร้อนใจ “ท่านอาจารย์ ตำแหน่งนี้จะมอบให้ใครง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
“นี่คือกฎของที่นี่ เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” เจ้าสำนักถาม
ซางเจี้ยนซานรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก ส่วนเจ้าสำนักหันไปมองลู่เฉินและเอ่ย “ส่วนเจ้า จงตามข้าไปที่แห่งหนึ่งบนเทือกเขาเจ็ดหิมะ”
“ไปที่แห่งหนึ่งงั้นหรือ?”
“ใช่ นั่นคือสถานที่ซึ่งผู้สืบทอดทุกคนต้องไป” หลังจากเจ้าสำนักพูดเช่นนั้น เขาก็หันหลังกลับ และลู่เฉินก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพาพวกเซี่ยอีฉานตามไป
คนอื่น ๆ กระจายข่าวออกไปทันที ฝ่ายเฉออู่ก็รีบเดินตามเจ้าสำนักไป เพื่อดูว่าพวกเขากำลังจะไปทร่ไหนกัน
ซางเจี้ยนซานไม่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ขณะนี้เขาทำได้เพียงทำตามอย่างเชื่อฟังเท่านั้น
…
หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็มาถึงห้องโถงบนเทือกเขาเจ็ดหิมะ โดยห้องโถงนี้ถูกเรียกว่า ‘เขาเจ็ดหิมะ’
“มีเพียงเจ้าและข้าเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้ ส่วนคนอื่น ๆ ให้รอข้างนอก” เจ้าสำนักกล่าว
เฉออู่นึกสงสัยและเอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ ด้านในนั้นคืออะไรงั้นหรือเจ้าคะ?”
“เจ้าไม่ควรรู้ ดังนั้นอย่าถามอีกเลย” หลังจากเจ้าสำนักพูดจบ เขาก็บอกให้ลู่เฉินตามไป
ลู่เฉินบอกให้พวกเซี่ยอีฉานรออยู่ที่นี่ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้องโถง
ขณะที่เฉออู่กังวล ทางซางเจี้ยนซานเองก็กังวลเช่นกัน เขามองไปทางเฉออู่และเอ่ย “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าคิดจะให้เขาเป็นผู้สืบทอดจริง ๆ หรือ?”
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้อเท็จจริ
