่ใหญ่ด้วยความยากลำบาก”
เฉออู่เองก็ตกใจเช่นกัน นางไม่ได้คาดว่าลู่เฉินจะจัดการแมลงเหล่านี้ได้จริง ๆ แต่ชายหนุ่มเพียงมองไปทางซางเจี้ยนซานนิ่ง ๆ “เจ้ายังต้องการลงมือต่อหรือไม่?”
แน่นอนว่าซางเจี้ยนซานคิดเช่นนั้น เขาดูโกรธเล็กน้อยขณะพูดว่า “เจ้าหนู ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็คืนแมลงของข้ามาซะ ไม่เช่นนั้นหากข้าปล่อยพลังทั้งหมดออกมาทีหลัง เจ้าก็จะจบสิ้น”
ลู่เฉินมองอีกฝ่ายแล้วยิ้ม “คิดจะปล่อยแมลงในร่างกายเจ้างั้นหรือ?”
แมลงในร่างกายของเจ้า?
ทุกคนมองหน้ากันอย่างงุง งงแต่ฝ่ายซางเจี้ยนซานกลับลอบตื่นตระหนก
“มีอะไรงั้นหรือ?” ลู่เฉินส่งยิ้มแปลก ๆ หลังจากเห็นซางเจี้ยนซานนิงงันไป
ซางเจี้ยนซานจ้องลู่เฉิน แล้วส่งเสียงฮึ่มฮั่ม “ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว เช่นนั้นข้าจะแสดงให้เจ้าดู!”
หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว ซางเจี้ยนซานก็ลงมือ
ต่อมาก็เห็นขาแมงมุมสีน้ำตาลหลายขา งอกขึ้นมาจากด้านหลังซางเจี้ยนซาน โดยร่างกายของเขาก็ยืดออกเหมือน ‘แมงมุม’
ทุกคนตกใจจนสมองหยุดทำงาน เฉออู่เองก็ตกตะลึง นางเอ่ยเสียงติดขัดว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่าน…”
“อย่ากลัวเลย นี่เป็นเพราะแมลงของข้าให้พลังแก่ข้า” ซางเจี้ยนซานไม่อยากทำให้คนอื่นเข้าใจผิด เขาจึงปลอบนาง
เฉออู่ส่งเสียงรับคำ แต่นางก็ยังรู้สึกแปลก ๆ
ซางเจี้ยนซานมองไปทางลู่เฉินแล้วพูดว่า “ไอ้หนู ลองลิ้มรสพลังของข้าซะ!”
จากนั้นใยแมงมุมสีน้ำตาลจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมา พร้อมก่อตัวเป็นใยขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ
