้วนขึ้นรอบ ๆ ลู่เฉิน โดยปิดล้อมชายหนุ่มไว้ข้างใน อย่างไม่เปิดโอกาสให้เขาหลบหนี
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินติดกับดักและไม่สามารถหลบหนีได้แล้ว เพราะใยแมงมุมเหล่านี้ดูแตกต่างออกไป ฝ่ายเฉออู่กลัวว่าซางเจี้ยนซานจะโกรธจนเผลอฆ่าลู่เฉินทิ้ง
ดังนั้นนางจึงรีบพูดกับซางเจี้ยนซานว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านให้ข้าได้พูดคุยกับเขาหน่อยเถอะ”
“มีอันใดต้องพูดกัน?” ซางเจี้ยนซานไม่ต้องการคุยกับลู่เฉินแล้ว
เฉออู่กังวล “ศิษย์พี่ใหญ่ บนร่าวของเขามีความลับอยู่มากมายเลยเจ้าค่ะ”
“ความลับอะไร?”
“เขาสามารถนำผู้คนที่ไม่มีเหรียญสัญลักษณ์ เข้าออกแดนลับได้ตามต้องการเจ้าค่ะ” เฉออู่อธิบาย
ทันทีที่นางพูดสิ่งนี้ก็ล้วนไม่มีใครเชื่อ และซางเจี้ยนซานถึงกับพูดว่า “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่ใช่หรือไม่?”
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้โกหกท่าน หากท่านไม่เชื่อข้า ท่านสามารถถามผู้เฒ่าเซี่ยได้” เฉออู่มองไปทางผู้เฒ่าเซี่ย
ผู้เฒ่าเซี่ยพยักหน้ายืนยัน ก่อนจะพูดว่า “เฉออู่พูดความจริง!”
ซางเจี้ยนซานยังคงไม่เชื่อ และถึงกับคิดว่าผู้เฒ่าเซี่ยกำลังหลอกลวงตนด้วยอีกคน ดังนั้นเขาจึงพูดกับผู้เฒ่าเซี่ยว่า “ผู้เฒ่าเซี่ย ท่านหลอกลวงกันเช่นนี้ คิดว่าข้าเป็นเด็กหรืออย่างไร?”
“ข้าไม่ไดโป้ปดจริง ๆ!” ผู้เฒ่าเซี่ยรีบปฏิเสธ
ซางเจี้ยนซานยังคงไม่เชื่อ เขาจึงยังคงย่อใยแมงมุมให้เล็กลงต่อไปพลางขู่ว่า “เจ้าหนู เมื่อใยแมงมุมเหล่านี้หดลงจนสุด เส้นใยเหล่านั้นก็จะเป็นดังมีด
