กหน้ารับและกล่าวว่า “เมื่อหลายพันปีก่อน ท่านเซียนผู้ทรงพลังได้ทำงานร่วมกัน เพื่อส่งข้าลงมาจากอุโมงค์ และขอให้ข้าเก็บผลวิญญาณที่นี่”
“แล้ววิญญาณที่ถูกผนึกเหล่านั้นเล่า?”
“นั่นคือสิ่งที่พวกเขาขอให้ทำ แค่ให้ข้าผนึกคนพวกนั้นไว้” อูเฮยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จึงพูดออกมา
ลู่เฉินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ทางอูเฮย เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้ถามคำถามใด ๆ จึงพูดด้วยความโกรธว่า “ปล่อยข้าไปนะ!”
ชายหนุ่มกลับมาได้สติอีกครั้ง เขาจ้องมองอีกฝ่ายพลางเอ่ยถาม “พวกเขาอยู่ที่ไหนในแดนเซียนสามสิบหกชั้น?”
“ข้าไม่รู้ ข้าถูกพวกเขาจับได้และกรอกยาพิษ แล้วโยนเข้าสู่โลกใบนี้” อูเฮยกล่าวอย่างหดหู่
“โอ้? ถูกโยนมาโลกนี้งั้นหรือ?”
“ไร้สาระ ไม่เช่นนั้นแล้วใครจะมายังโลกที่ล่มสลายนี่?” อูเฮยพูดด้วยความโกรธ
ลู่เฉินยิ้ม “ข้าก็สงสัยเช่นกัน ว่าเหตุใดเซียนเหล่านั้นจึงมายังโลกนี้”
อูเฮยจ้องมองลู่เฉิน และพูดด้วยความโกรธว่า “ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยข้าไปโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นหากพวกท่านเซียนรู้เรื่องนี้ พวกเขาจะหาทางจัดการกับเจ้าแน่!”
“ก็มาสิ และถึงพวกเขามา ข้าก็ไม่สนใจ” หลังลู่เฉินพูดอย่างนั้น เขาก็ให้อูเฮยบอกที่อยู่ของผลไม้มา
อูเฮยไม่อยากพูด แต่เขาก็จำพูดออกไปอย่างเสียไม่ได้
ชายหนุ่มยิ้มและใส่วิญญาณของอูเฮยเข้าไปในกู่ฉิน จากนั้นก็มาหาหั่วเตาหลาง และทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์
เมื่อหั่วเตาหลางเห็นลู่เฉิน เขาก็พูดทันทีว่า “นายท่าน ข้าส
