ร้างปัญหาให้ท่านแล้ว”
“ข้าไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้าเถอะเป็นเช่นไรบ้าง”
“ข้าสบายดีขอรับ” หั่วเตาหลางพยักหน้าให้
หลังลู่เฉินพูดอย่างสง่างาม เขาก็ออกจากพื้นที่จิตสำนึกของหั่วเตาหลาง แล้วนำหั่วเตาหลางไปยัง ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ชายหนุ่มมองผนังด้านหลัง ‘ประตูแห่งผนึก’ แล้วพบว่ามันมีประตูลับอยู่ในกำแพงนี้
เมื่อเปิดประตูลับ ลู่เฉินก็เห็นผลไม้ที่อูเฮยพูดถึง
เขาเห็นผลไม้เหล่านี้ถูกแช่แข็งไว้ในสถานที่เดียวกัน โดยมีจำนวนมากมาย
ลู่เฉินเก็บผลไม้มาทีละผล จากนั้นก็พบ ‘ต้นอ่อนน้อย’ ที่มีไฟสีเขียวอยู่บริเวณมุม
ความจริง ‘ต้นอ่อนน้อย’ นี้ถือเป็นหัวใจของต้นไม้เฒ่า
ลู่เฉินหยิบมันขึ้นมาแล้วหัวเราะ “ตอนนี้เจ้าเล่าเรื่องแดนลับนี้ให้ข้าฟังได้แล้ว”
‘จงมาหาร่างจริงของข้าเถิด’ เสียงของต้นไม้เฒ่าดังมาจากใจกลางต้นอ่อน
ลู่เฉินสงบอารมณ์ ก่อนมองไปรอบ ๆ วังน้ำแข็ง หลังไม่พบสิ่งใดเป็นพิเศษก็จากไป โดยตรงไปยังห้องลับที่หลิงเจี้ยนอวี่อยู่
ที่นี่ หลิงเจี้ยนอวี่ยืนอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่ และถามอย่างประหลาดใจว่า “เจ้าพบตัวประหลาดแห่งแดนลับตัวนั้นแล้วหรือ?”
“ถูกต้อง” หลังลู่เฉินพูดเช่นนั้น เขาก็หยิบหัวใจต้นไม้ออกมา
หลิงเจี้ยนอวี่สัมผัสได้ถึงการเชื่อมต่อของต้นไม้เฒ่าและหัวใจของมัน เขาจึงถามอย่างสงสัย “เจ้าขโมยมันมาหรือ?”
“ไม่ได้ขโมย เพียงแค่หยิบมาตรง ๆ” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
“หยิบมาตรง ๆ หรือ?” หลิงเจี้ยนอวี่กังวลเล็กน้อย เขามองไปรอบ ๆ
