ยิ้ม “คราวนี้เจ้าไม่มีทางหลบหนีไปได้แล้ว”
“ไร้สาระ ถ้าข้าหนีได้หนหนึ่ง ข้าสามารถหลบหนีได้เป็นหนที่สอง”
หลังเห็นด้ายสีดำลุกเป็นไฟ เขาก็คิดจะออกไป เงาดำวูบหาย แต่กลับยังออกไปไม่ได้ ราวกับชนเข้ากับอะไรบางอย่าง
“เกิดอะไรขึ้น?” เงาสีดำปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ จากนั้นชั้นอากาศสีดำก็ไหลเวียนล้อมรอบวิญญาณ
ลู่เฉินยิ้มให้อีกฝ่ายและพูดว่า “ร่างกายของเขาถูกสร้างโดยข้า ดังนั้นเมื่อนานมาแล้ว ข้าจึงเพิ่มบางสิ่งที่พิเศษให้กับร่างกายของเขา ฉะนั้นหากเจ้าต้องการหลบหนีไปจากที่นี่ มันจึงเป็นไปไม่ได้!”
“เจ้า!”
ชายหนุ่มยิ้มให้อีกฝ่ายและพูดว่า “พูดมาสิ ตัวประหลาดแห่งแดนลับ!”
“พูดอันใด?”
“เจ้ามีภูมิหลังอะไร เหตุใดเจ้าถึงมีศาสตราวุธเซียน แล้วเจ้ารวบรวมผลไม้เหล่านั้น และยังผนึกวิญญาณบางส่วนในเทือกเขาเจ็ดหิมะไปเพื่ออะไรกัน?” ลู่เฉินมีคำถามมากมาย ดังนั้นเขาจึงเอ่ยไล่เรียงทีละอย่าง
ตัวประหลาดแห่งแดนลับกลับหัวเราะเยาะ “อะไร เจ้าคิดว่าตัวเองสามารถจับข้าได้โดยการดักจับงั้นหรือ?”
“แล้วเจ้าคิดว่าวิญญาณของเจ้า สามารถออกจากร่างนี้ได้งั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มให้กับเงาวิญญาณของอีกฝ่าย
ตัวประหลาดแห่งแดนลับพูดอย่างเย็นชาว่า “ไอ้หนู ข้าอยู่ในแดนลับแห่งนี้มาหลายปีแล้ว และได้เห็นอัจฉริยะมาทุกประเภท”
“แล้วอย่างไร?”
ตัวประหลาดแดนลับจ้องมองไปทางลู่เฉิน “เพราะอย่างนั้นเจ้าอย่ามายุ่งกับข้าดีกว่า ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้าไม่มีวันออกจากวั
