ยิ้มออกมา “เจ้าไปตามหาผู้แข็งแกร่งกว่านี้มาเถิด มิเช่นนั้นข้าคงยังทำลายวิญญาณเหล่านี้ไม่พอ”
“เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น!” อีกฝ่ายยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่ลู่เฉินพึ่งลงมือทำไปเมื่อครู่
ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมา “นั่นเป็นเพราะข้าแข็งแกร่ง”
“แข็งแกร่ง? เช่นนั้นเจ้าแข็งแกร่งกว่าพวกนี้หรือไม่?”
พูดจบ อีกฝ่ายก็ปล่อยวิญญาณศาสตราของออกมาหนึ่งกลุ่ม
เรื่องนี้ทำให้ลู่เฉินรู้สึกดีใจขึ้นมา “มา ข้ากำลังขาดพอดี!”
ขาด?
ผู้ที่อยู่ในมุมมืดไม่รู้ว่าชายหนุ่มหมายความว่าอย่างไร ส่วนลู่เฉิน เขาปล่อยให้วิญญาณศาสตราโจมตีอย่างอิสระ
คนผู้นั้นพลันรู้สึกกังวลขึ้นมา “เหตุใดการโจมตีใด ๆ กลับไม่มีผลกับเขา?”
หลังจากลู่เฉินดูดการโจมตีไปได้ระดับหนึ่ง จึงปล่อยคาถาสยบภูตผีออกมาอีกครั้ง
ปัง ปัง ปัง
วิญญาณศาสตราเหล่านี้ถูกทำลายจนแตกสลาย
“ตายซะ!” ผู้ที่อยู่มุมมืดรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงปล่อยเซี่ยอีฉานออกมา และเซี่ยอีฉานก็ได้สติขึ้นมาทันที
เมื่อเซี่ยอีฉานเห็นลู่เฉิน จึงร้อนใจขึ้นมา “นายท่าน”
ลู่เฉินจึงมองไปรอบ ๆ พลางเอ่ยถาม “อย่างไรกัน? คิดจะใช้เขาเพื่อข่มขู่ข้าหรือ?”
“เจ้าหนุ่ม ตอนนี้เจ้ามีเพียงทางเลือกเดียว นั่นก็คือยอมแพ้ซะ มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเขาเสีย” คนผู้นั้นตะคอกขึ้นมา
เมื่อเซี่ยอีฉานได้ฟังก็เริ่มกังวลใจ แต่ราวกับร่างกายถูกอะไรบางอย่างควบคุมจนไม่สามารถขยับได้ จึงทำได้เพียงตะโกนขึ้นมา “นายท่าน!…”
ขณะนี้เซี
