มิเช่นนั้นวังน้ำแข็งนี้คงจะไม่มีประโยชน์แล้ว!”
“เจ้ากล้าหรือ?”
“ลองดูสิ!” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่หวาดกลัว
ในที่สุดเสียงตะโกนของอีกฝ่ายก็หายไป หลังลู่เฉินเดินออกมาจากภายในร่างของเซี่ยอีฉาน อีกฝ่ายก็ได้สติกลับมา จากนั้นจึงพูดราวกับคนไร้สติ “นายท่าน ขอบคุณท่านยิ่งนัก”
“ว่ามาเถิด เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าและหั่วเตาหลาง”
“หลังจากท่านไปยังโลงศพหินขาวโพลนนั่น จู่ ๆ กระแสลมสีดำก็ปรากฏขึ้น มันพัดม้วนพวกเราออกไป และเมื่อข้าฟื้นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่และขยับกายไม่ได้แล้ว” เซี่ยอีฉานค่อย ๆ เล่าราวทั้งหมดออกมา
ลู่เฉินตกอยู่ในความครุ่นคิด “กระแสลมสีดำ”
“ใช่ขอรับ”
ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ “แก้นี่ออกเสียก่อน แล้วค่อยว่ากันเถิด”
เซี่ยอีฉานทำได้เพียงตามลู่เฉินไปอย่างเงียบ ๆ และชายหนุ่มก็สามารถทำลายค่ายกลรอบ ๆ นี้ได้อย่างง่ายดาย ทว่าภายในห้องลับนี้ไม่เหลือผู้อื่นอยู่แล้ว
“ประตูแห่งชีวิตเป็นเช่นนี้หรือ?” ลู่เฉินรู้สึกแปลกใจ
แต่ที่นี่ไม่เหลือสิ่งใดอยู่ ลู่เฉินจึงทำเพียงให้เซี่ยอีฉานเข้าไปยัง ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ก่อน จากนั้นเขาจึงเดินออกไปจากที่นี่ เพื่อไปยัง ‘ประตูแห่งความตาย’
“ข้าจะรอดู ว่าเจ้าจะออกมาหรือไม่!”
ไม่นานลู่เฉินก็เปิดประตูแห่งความตายได้อย่างรวดเร็ว และเข้าไปด้านใน
ด้านในของที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายซากศพ และยังมองเห็นกองกระดูกอยู่
เมื่อเห็นกระดูกเหล่านี้ ลู่เฉินก็ยิ้มออกมา “ประตูแห่งความตาย ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวก
