ม่ว่านางจะลองเช่นไร ก็ไม่สามารถควบคุมมันได้ ดังนั้นจึงขมวดคิ้วขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำสิ่งใดกับสมบัติวิญญาณของข้า?”
“ก็เหมือนกับก้อนหินนั่น ข้าควบคุมมันแล้ว”
หญิงสาวพลันพูดด้วยแววตาเย็นชาขึ้นมา “เจ้าทราบจุดจบหลังจากทำให้ข้าขุ่นเคืองใจหรือไม่?”
“ไม่รู้ แต่ข้ารู้ผลที่จะตามมา หากเจ้าทำให้ข้าขุ่นเคืองใจ” เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงก้าวไปหาหญิงสาวทีละก้าว
อีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “ไม่รู้จักประมาณตน”
ชั่วพริบตาถัดมา ไอความเย็นจากรอบด้าน และลมเย็นพัดกรรโชกพลันปรากฏขึ้น ดูแล้วน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
แต่มันกลับไม่สามารถทำให้ลู่เฉินเป็นอะไรได้ และชายหนุ่มก็ยังคงเดินไปยังหญิงสาวอย่างไม่ยี่หระ
