บทที่ 741 ต้นไม้ชราต้นนี้ซ่อนความลับเอาไว้มากมาย!
“เจ้ามีพลังใดกัน นำออกมาให้หมดเถิด” ลู่เฉินไม่เกรงกลัว กระทั่งแสยะยิ้มมองอีกฝ่าย
หลิงเจี้ยนอวี่ขมวดคิ้วมุ่น “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว”
ชั่วพริบตาถัดมา บริเวณรอบ ๆ พลันเกิดลูกกลมแสงสีเขียวมากมายขึ้น และพุ่งเข้าสู่ร่างของหลิงเจี้ยนอวี่ทีละลูก
หลังจากนั้นร่างกายของหลิงเจี้ยนอวี่ก็ค่อย ๆ สมบูรณ์มากขึ้น ดูราวกับไม่ใช่ร่างหนังหุ้มกระดูกเหมือนก่อนหน้า
เมื่อเห็นดังนั้น ลู่เฉินจึงยิ้มออกมา “น่าสนใจไม่น้อย”
“น่าสนใจง่าย ๆ เช่นนี้เชียวหรือ?” หลิงเจี้ยนอวี่จ้องมองลู่เฉินด้วยแววตาเย็นชา
จากนั้นเพียงความคิดเดียว เถาวัลย์สีเขียวมากมายก็พันรัด ‘เงาร่าง’ ของชายหนุ่มเอาไว้ทันที แต่ใครจะคิดว่า ‘เงาร่าง’ ของลู่เฉินกลับหนีไปได้ทัน
ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวด้วย ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ ไม่นานจึงสามารถ ‘ดูดซับ’ พลังของเถาวัลย์รอบ ๆ ได้ทันที
ดังนั้นเพียงไม่นาน เถาวัลย์เหล่านี้จึง ‘เหี่ยวเฉา’ ลงไปทันที
เมื่อเห็นเถาวัลย์เหี่ยวเฉาลง หลิงเจี้ยนอวี่ก็ชะงักไป “เกิดสิ่งใดขึ้น?”
“ทักษะของข้าสามารถกำราบเถาวัลย์เหล่านี้ได้”
หลิงเจี้ยนอวี่แสดงสีหน้าแปลกใจออกมา และจ้องมองลู่เฉิน “โอ้? อย่างนั้นหรือ?”
“ไม่เชื่อหรือ? เช่นนั้นเจ้าลองปล่อยบางส่วนออกมาอีก แล้วข้าจะทำให้เจ้าได้เห็น” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหลิงเจี้ยนอวี่
หลิงเจี้ยนอวี่สูดหายใจเข้าลึก จ
