กนั้นก็ออกไปจากที่นี่หรือไม่?”
ขณะนั้นหลิงเจี้ยนอวี่ได้วางตัวตนของตนเองลง เป้าหมายเพื่อให้ลู่เฉินจากไป ในขณะเดียวกันยังสามารถนำกระบี่ของตนกลับมาได้
ลู่เฉินครุ่นคิด ก่อนจะพูดออกมา “ต้องดูว่าสิ่งที่เจ้าพูดจะช่วยอะไรข้าได้บ้าง!”
หลิงเจี้ยนอวี่จึงพูดออกมา “เมื่อประมาณหมื่นปีก่อน ตอนที่ข้าค้นพบที่นี่ สถานที่แห่งนี้มีผลไม้อยู่มากมายจริง ๆ แต่มีคนผู้หนึ่งเก็บผลไม้นี้ไป เหลือเพียงวิญญาณของมันทิ้งไว้ และยังผนึกต้นไม้เอาไว้ที่นี่ ไม่ให้มันออกไปจากที่นี่ได้ ส่วนข้า ข้าช่วยต้นไม้นี้โดยการหาอาหารมาหล่อเลี้ยงมัน ส่วนมันก็ช่วยข้าในการฝึกฝน!”
“ผู้ใดกัน?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“คนผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุม หมวก และหน้ากากสีดำ” หลิงเจี้ยนอวี่อธิบายของลักษณะคนผู้นั้นออกมา
ลู่เฉินดูจริงจังขึ้นมา “เป็นเขาอีกแล้ว!”
“เจ้ารู้จักเขา?” หลิงเจี้ยนอวี่แสดงสีหน้าแปลกใจ
“สิ่งประหลาดลึกลับ เจ้าไม่รู้หรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามหลิงเจี้ยนอวี่
หลิงเจี้ยนอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “ก็จริง ที่ว่าทุกคนจัดให้เขาเป็นสิ่งประหลาดลึกลับ”
“เช่นนั้นเขารู้หรือไม่ว่าเจ้ามีตัวตนอยู่?” ลู่เฉินจ้องมองหลิงเจี้ยนอวี่
“ข้าและเขารักษาระยะห่างกัน ดังนั้นข้าย่อมไม่เข้าใกล้เขา แต่หลังจากเขาจากไปแล้ว ข้าจึงเข้าใกล้ต้นไม้นี้ และหลังจากนั้นก็ได้ทำข้อตกลงกับมัน” หลิงเจี้ยนอวี่อธิบาย
ลู่เฉินมองหลิงเจี้ยนอวี่อย่างพิจารณา “ข้าจะรู้ได้อย่า
