ว แต่แล้วลู่เฉินก็หยิบ ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ออกมา โดยจัดการบางอย่างกับ ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ เช่นเดียวกับแผ่นหินฉวิญญาณ ภูเขาซากศพ และอื่น ๆ ด้วยการเพิ่มอักขระยันต์ลงไป
จากนั้นเขาก็มองไปที่เซี่ยอีฉานและหั่วเตาหลาง “เข้าไปได้”
‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ของลู่เฉินเปิดออกให้คนทั้งสอง
แน่นอนว่าหั่วเตาหลางเข้าไปไม่ลังเล แต่เซี่ยอีฉานรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ลู่เฉินมองโดยไม่ได้พูดอะไร ทว่าเซี่ยอีฉานพลันรีบเข้าไป
จากนั้นชายหนุ่มก็สงบอารมณ์ แล้วเดินไปที่ห้องโถงหลัก
“เจ้าหนู อย่าฝันไปเลย มันเป็นไปไม่ได้หรอก” เมื่อเห็นลู่เฉินคิดนำคนทั้งสองเข้าไป นางก็หัวเราะคิกคักจากด้านหลัง
ลู่เฉินไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว แต่หลังจากเข้าไปในห้องโถงใหญ่แล้วก็พบว่ามีวังน้ำวนอยู่ โดยที่ข้าง ๆ วังน้ำวนมีชายชราผมขาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้โยก พลางโบกพัดขนนกในมือไปมา
หลังจากลู่เฉินชำเลืองมองอีกฝ่ายแล้ว เขาก็ไปยืนอยู่หน้าวังวน ด้านข้างวังน้ำวนมีแผ่นหินที่มีกฎเกณฑ์มากมายเขียนเอาไว้ ตัวอย่างเช่น เขาไม่สามารถพาคนอื่นไปด้วยได้ และเมื่อเขาก้าวออกไปแล้ว เหรียญสัญลักษณ์จะเริ่มทำงานทันที
ลู่เฉินหยิบเหรียญสัญลักษณ์ของเขาออกมา และเตรียมพร้อมที่จะเข้าไป
เฉออู่คิดว่าลู่เฉินจะถูกสกัด แต่จู่ ๆ เขาก็เข้าไปในวังวนและหายตัวไปอย่างง่ายดาย
เฉออู่สะดุ้งทันที ก่อนตะโกนบอกชายชราผมขาวบนเก้าอี้โยกว่า “ผู้เฒ่าเซี่ย เขา… เขาพาคนเข้าไปด้วย”
ชายคนนี้ชื่อผู้เฒ่
