ยกหาเจ้าอีกครั้งหลังจากเจ้าหายดีแล้ว”
“เหตุใดเจ้าถึงต้องการเรียกสิ่งนั้นมา” ซูวั่งเยว่ชุดแดงไม่เข้าใจ
“ปล่อยให้มันโจมตีข้า”
“อะไรนะ?” ซูวั่งเยว่ชุดแดงรู้สึกว่าลู่เฉินกำลังมองหาการทารุณ
แต่ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร และทำเพียงมองอีกฝ่ายเท่านั้น “ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าอยู่ห่างจากข้ามากเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าจะปิดผนึกเจ้าไว้ในกู่ฉินของข้า”
หลังจากพูดอย่างนั้น ลู่เฉินก็ออกไป
ซูวั่งเยว่ชุดแดงทำได้เพียงเอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “เจ้าเด็กนี่”
แต่เพราะทำอะไรไม่ได้ ซูวั่งเยว่ชุดแดงจึงทำได้แค่ล่องหนและติดตามลู่เฉินไปอย่างลับ ๆ
ขณะนี้ที่ด้านนอกต้นไม้ เฉออู่ยังคงพึมพำว่า “เจ้าเด็กนั่นคงไม่ถูกผีสาวคนนั้นฆ่าไปแล้วหรอกนะ?”
ขณะเฉออู่นึกตั้งคำถาม ลู่เฉินก็ปรากฏตัวขึ้น
“เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?” เฉออู่มองลู่เฉินอย่างประหลาดใจ
ลู่เฉินเพิกเฉยต่อนาง เขาจากไปพร้อมกับเซี่ยอีฉานและหั่วเตาหลาง ขณะที่มีซูวั่งเยว่ติดตามมาอย่างลับ ๆ
เฉออู่มองไปรอบ ๆ อย่างประหลาดใจ และเอ่ยถามด้วยท่าทีสงสัยว่า “ผีสาวนั่นหายไปแล้วหรือ?”
สิ่งนี้ทำให้เฉออู่รู้สึกแปลก นางจึงพูดกับลู่เฉินต่อไป
จนกระทั่งลู่เฉินมาถึงสถานที่ซึ่งเรียกว่าแดนลับ
เมื่อเห็นทางเข้าสู่แดนลับ ลู่เฉินก็ดูสนใจ
