นให้เจ้าเห็น”
หลังจากพูดอย่างนั้น ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าวิญญาณกวางอสูรสองหัว
ในภาพนี้ ลู่เฉินเห็นชายคนหนึ่งซึ่งมีแสงสีทองส่องอยู่บนร่าง ขณะมีสมบัติวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่รอบตัวเขา
ไม่เพียงเท่านั้น บนร่างเขายังมีกระเป๋าอยู่มากมาย โดยกระเป๋าเหล่านั้นเองก็มีปราณเซียนที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่แค่ไอวิญญาณธรรมดา
“เจ้าเห็นหรือไม่? กลิ่นอายที่เล็ดลอดออกมาจากกระเป๋าเหล่านั้นทรงพลังมากกว่าไอวิญญาณมาก ข้าจึงคิดว่าสิ่งเดียวที่สามารถทรงพลังกว่าไอวิญญาณได้ก็คือปราณเซียนที่ร่ำลือกัน” วิญญาณกวางอสูรสองหัวเอ่ยสำทับ
ลู่เฉินจ้องมองบุคคลนั้นเป็นเวลานาน แต่เขามองไม่เห็นด้านหน้า เห็นเพียงแผ่นหลังอีกฝ่ายเท่านั้น จึงถามว่า “เขามีหน้าตาเช่นไร?”
“เขาหันหลังให้ข้าอยู่เสมอ ข้าเลยไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นเช่นไร”
“มีผู้ใดเห็นอีกหรือไม่?”
“ข้าบอกแล้วว่ามีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้ความลับนี้ เพราะร่างแยกของข้าเองก็เพียงแอบเห็นเขาปรากฏตัว เพราะตอนที่เขาโจมตีข้า เขาสวมเสื้อคลุมสีดำ หมวกคลุมสีดำ และหน้ากากสีดำ จึงไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขามีลักษณะเช่นไร” กวางอสูรสองหัวอธิบายซ้ำ
ลู่เฉินมองวิญญาณกวางอสูรสองหัวแล้วพูดว่า “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้คนคนนี้อยู่ที่ไหน?”
“ข้ารู้ แต่เจ้าต้องปล่อยข้าออกไปก่อน ข้าจึงจะพาเจ้าไปหาเขา” กวางอสูรสองหัวพูดด้วยรอยยิ้ม
“แล้วข้าควรทำอย่างไรกับเขา?”
“เขามีสิ่งดี ๆ มากมาย เจ้าจะแลกเปลี่ยนข
