องกับเขา หรือขอของบางอย่างมาก็ได้ จะทำแบบไหนก็แล้วแต่เจ้าเลย” กวางอสูรสองหัวพูดด้วยรอยยิ้มกดลึก
ลู่เฉินยิ้มตอบ จากนั้นก็จ้องมองกวางอสูรสองหัวพลางพูดว่า “ถ้าปล่อยเจ้าไปแบบนี้ ข้ารู้สึกไม่วางใจนัก”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” กวางอสูรสองหัวจ้องมองลู่เฉินด้วยความหวาดกลัว
ลู่เฉินยิ้มให้กับกวางอสูรสองหัว แล้วพูดว่า “ข้าอยากมอบตราประทับแก่เจ้า”
“ตราประทับงั้นหรือ?” กวางอสูรสองหัวไม่เข้าใจ
ตอนนี้เองที่ลู่เฉินทำการฟาดตราประทับภูตลงมา ซึ่งตราประทับภูตก็เข้าไปในร่างของกวางอสูรสองหัวทันที โดยที่กวางอสูรสองหัวไม่สามารถต้านทานได้เลย มันทำได้เพียงพูดอย่างกังวลว่า “เจ้า… เจ้า… ไม่มีสำนึกชั่วดี!”
“สำนึกชั่วดีหรือ?” ลู่เฉินแย้มยิ้มแปลกประหลาด
“ถูกต้อง! เจ้ามันไม่มีสำนึกชั่วดี!”
ลู่เฉินคร้านจะพูดเรื่องไร้สาระกับอีกฝ่าย แต่หลังจากประทับตราภูตเสร็จแล้ว เขาก็ปลดพันธนาการของอักขระยันต์ที่อยู่รอบ ๆ
กวางอสูรสองหัวสะดุ้ง “ข้าเป็นอิสระแล้วหรือ?”
“แน่นอน!”
กวางอสูรสองหัวพบว่าน่าเหลือเชื่อมาก มันจ้องมองลู่เฉินอย่างตื่นเต้น “ยอดเยี่ยม!”
หลังจากพูดอย่างนั้น กวางอสูรสองหัวก็กำลังจะจากไป แต่ลู่เฉินก็มองมันด้วยรอยยิ้ม “เหตุใดเจ้าถึงรีบร้อนเพียงนี้เล่า?”
“แน่นอนว่าข้าต้องหนี ไม่เช่นนั้นข้าก็จะถูกเจ้าจัดการ” กวางอสูรสองหัวยังไม่รู้ว่าตราประทับภูตนั้นน่ากลัวแค่ไหน มันจึงอยากจะหลบหนีไป
แต่หลังจากเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว
