งหัวไม่เข้าใจว่าลู่เฉินคิดจะทำอะไร
เขากล่าวว่า “ถูกต้องแล้ว เจ้าโจมตีข้าต่อเลย!”
กวางอสูรสองหัวมองลู่เฉินเหมือนคนโง่ “เจ้าหนู เจ้ากำลังคิดว่าข้าอ่อนแอเกินไป หรือเจ้าคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งเกินไป? เจ้าดูถูกข้ามากเกินไปแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็พูดว่า “ข้าแค่อยากให้เจ้าโจมตีข้า ไยจึงมีเรื่องไร้สาระมากมาย?”
“ย่อมได้ เจ้าเด็กเสียสตินี่!” กวางอสูรสองหัวพลันเริ่มโจมตีใส่ลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง
ตูม ตูม ตูม
คู่ต่อสู้ยิงฟองสีน้ำตาลอีกฟองหนึ่งออกมา ซึ่งกระทบกับ ‘ตัว’ ลู่เฉิน ก่อนพลังวิญญาณอันทรงพลังจะปะทุขึ้น
‘เม็ดยาอสูรสีดำ’ ของลู่เฉินเองก็พุ่งสูงขึ้น
ชายหนุ่มพอใจมากและพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เลว ลงมือให้หนักกว่านี้สิ”
กวางอสูรสองหัวเคยเห็นคนเสียสติ แต่ไม่เคยเจอคนที่เสียสติเพียงนี้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายอยู่เพียงขั้นหลอมแก่นแท้ ดังนั้นวิญญาณของมันจึงเริ่มสั่นสะท้าน ก่อนกวางอสูรสองหัวจะทำการ ‘กัด’ ร่างกายของลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง
ทว่า การโจมตีเหล่านี้ของวิญญาณอสูรกลับเป็นพลังที่ลู่เฉินต้องการตั้งแต่แรก
ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่เป็นอะไรเลย ทางซูวั่งเยว่ชุดแดงที่อยู่ด้านข้างก็สูดหายใจเข้าลึก “ที่รัก เด็กคนนี้น่าทึ่งมาก!”
ไม่เพียงซูวั่งเยว่ชุดแดง แต่ซูวั่งเยว่ชุดเขียวในจิตวิญญาณเองก็กล่าวอีกว่า “ท่านพี่ เขาช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“ข้าเห็นแล้ว” ซูวั่งเยว่ชุดแดงเองก็รู้สึกประทับใจเช่นกัน
“เช่นนั้นเขาจะช่ว
