บทที่ 730 เมื่อเริ่มแสดงความแข็งแกร่ง ทุกคนจึงตกตะลึง
คำพูดของเฉออู่ทำให้ลู่เฉินแสยะยิ้มออกมา “วางใจเถิด ข้าจะไม่ตายง่าย ๆ เช่นนั้น”
“เจ้ามันอวดดี รอให้ถึงภูเขาเก้าบูรพาเสียก่อนเถอะ แล้วคอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร” เฉออู่รู้สึกโมโหจนอยากไปยังภูเขาเก้าบูรพาเพื่อจัดการลู่เฉิน เพื่อไม่ให้ลู่เฉินนำสมบัติวิญญาณของตนขึ้นไปบนภูเขา
เซี่ยอีฉานจึงกระซิบบอกลู่เฉินเบา ๆ “นายท่าน ท่านต้องระวังตัวไว้ คุณหนูเฉอจะทำเช่นนั้นแน่ขอรับ”
“นาง? ยังห่างไกลอีกมากนัก” คำพูดของลู่เฉินทำให้เฉออู่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
ผู้คนที่มองอยู่เริ่มถกเถียงกันขึ้นมา
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ช่างใจกล้ายิ่งนัก”
“ไม่ใช่แค่กล้า แต่ยังอวดดีอีกด้วย!”
“รอดูเขาให้ดีเสียก่อน”
ขณะนั้นเอง ผู้คนที่มองอยู่ต่างรู้สึกว่าลู่เฉินจะต้องถูกเฉออู่จัดการ เมื่อไปถึงยังทางเข้าของภูเขาเก้าบูรพาแน่
ส่วนเฉออู่นั้นได้อดทนเอาไว้ และรอให้ถึงเวลาจึงจะลงมือ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ลู่เฉินหลบเลี่ยงการโจมตีของตนได้ เฉออู่จึงนำเม็ดยาและสมบัติวิญญาณชิ้นอื่นออกมาก่อนเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม
ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เซี่ยอีฉานก็ได้นำทางลู่เฉินไม่ถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งเฉออู่ได้เตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหวแล้ว
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองภูเขาตรงหน้า ด้านล่างของภูเขามีศิลาบางอย่างถูกสลักเอาไว้ ด้วยตัวหนังสือสีแดงขนาดใหญ่ ‘ภูเขาเก้าบูรพา’
ไม่เพียงเท่านั้น ด้านข้างของตัวอักษร
