!”
สบายมาก?
ทุกคนตกตะลึงขึ้นมา บางคนยังพึมพำว่า “เจ้าหนุ่มผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ?”
“ไม่ใช่แค่บ้า ข้าว่ายังโง่อีกด้วย?”
“ข้าคิดว่าใกล้จะตายแล้ว” บางคนพูดขึ้นมา
เฉออู่พูดจาดูถูก “ความตายมาอยู่ตรงหน้าแล้วยังจะอวดดีอีก!”
กวางอสูรสองหัวส่งเสียงร้องประหลาดออกมา ราวกับกำลังมีท่าทางพึงพอใจ
เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่เฉินก็ยังคงไม่เป็นอะไร อีกทั้งยังหันไปพูดกับวิญญาณอสูรสองหัวพลางยิ้มออกมา “ต่อไปเลยดีหรือไม่?”
กวางอสูรสองหัวมองลู่เฉินด้วยความสับสน “เหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอะไร?”
เมื่อกวางอสูรพูดขึ้นมา ทุกคนต่างตกตะลึง โดยเฉพาะหลังกวางอสูรนี้บอกว่าลู่เฉินไม่เป็นอะไร ทุกคนจึงยิ่งรู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อเกินไป
“ไม่จริงหรอก เจ้าหนุ่มผู้นี้ไม่เป็นอะไรจริงหรือ?”
“นี่… เป็นไปได้อย่างไร?”
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
ขณะที่ทุกคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้นั้น ลู่เฉินกลับมองไปยังกวางอสูรพลางแสยะยิ้ม “เจ้าควรตั้งใจโจมตีข้า มิเช่นนั้นอีกไม่นานอาจจะเป็นข้าจัดการเจ้า!”
กวางอสูรไม่พอใจ จึงพุ่งตัวไปตรงหน้าลู่เฉินทันที หลังจากนั้นก็ก้มหัวลงและอ้าปากกว้าง ราวกับจะกินเขาลงไป
ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา “เจ้าอย่ากินไปเรื่อย”
พูดจบ ลู่เฉินจึงปล่อยกลิ่นอาย ‘อสูร’ บนร่างกายออกมา กวางอสูรพลันสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติทันที หลังจากนั้นจึงหมุนตัวและวิ่งออกไป
“วิ่ง? ข้ายังไม่อนุญาต!” เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงพุ่งตัวขึ้นไปบนภูเขาทันที
ทุกคน
