รู้สึกสับสน เพราะพวกเขาต่างคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามกวางอสูรสองหัวได้
มีบางคนพูดด้วยน้ำเสียงติดขัดออกมา “เมื่อครู่ข้ามองผิดไปหรือไม่?”
“ไม่ ข้าเองก็เห็นเช่นนั้น”
“เจ้าหนุ่มขั้นหลอมแก่นแท้ สามารถไล่สิ่งประหลาดศักดิ์สิทธิ์ระดับสามไปได้จริงหรือ?”
“ไม่ใช่แค่ไล่ แต่ยังไล่ตามมันด้วย”
ทุกคนกำลังถกเถียงกัน แต่ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวออกไปดู เพราะพวกเขากลัวว่าหากขึ้นภูเขาไปแล้วจะถูกจัดการได้
ส่วนเฉออู่นั้นมองไปยังเซี่ยอีฉาน พลางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เขามีที่มีอย่างไรกันแน่?”
ขณะนั้นเอง ไม่ว่าเฉออู่จะโง่เขลาเพียงใด แต่ก็ดูออกว่าลู่เฉินนั้นแตกต่างจากคนธรรมดา
เซี่ยอีฉานจึงพูดด้วยความลำบากใจ “เรื่องนี้…”
“พูดมา หลวงจีนอัปลักษณ์!” เฉออู่พูดด้วยความโมโห
