ความโกรธเคือง “คืนมาให้ข้า!”
ลู่เฉินจึงตอบกลับ “ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่ตอนนี้!”
ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกแปลกใจ ระหว่างลู่เฉินและเฉออู่นั้นเกิดเรื่องใดขึ้น เหตุใดเฉออู่จึงต้องการให้ลู่เฉินคืนบางอย่างให้ และเมื่อเฉออู่เห็นว่าลู่เฉินไม่คืนให้ตน นางจึงมองไปยังผู้เฒ่าหลู่ทันที “ผู้เฒ่าหลู่ ท่านช่วยข้าสั่งสอนเขาหน่อย!”
ผู้เฒ่าหลู่ทราบถึงอารมณ์ของเฉออู่ดี ดังนั้นจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา “เฉออู่ ที่นี่คือตำหนักคุณธรรม ไม่ใช่สถานที่เจ้าจะสร้างความวุ่นวายได้!”
คำพูดของผู้เฒ่าหลู่ทำให้เฉออู่โมโหเป็นอย่างมาก “ผู้เฒ่าหลู่ เหตุใดท่านจึงช่วยเขา”
“ข้าไม่ได้ช่วยเขา เพียงแต่ภูเขาหิมะทั้งเจ็ดนั้นมีกฎเกณฑ์ ไม่สามารถต่อสู้ภายในภูเขาได้ นอกเสียจากเขาทำความผิด” ผู้เฒ่าหลู่อธิบายออกมา
เมื่อเฉออู่ได้ฟังจึงพูดขึ้นมาทันที “เขาแย่งสมบัติวิญญาณของข้าไป!”
“แย่งสมบัติวิญญาณของเจ้า?” ผู้เฒ่าหลู่สงสัย
เซี่ยอีฉานจึงรีบอธิบายออกมา “ผู้เฒ่าหลู่ เป็นเพราะคุณหนูเฉอคิดจะโจมตีข้า ดังนั้นจึงถูกเขายึดสมบัติวิญญาณไป!”
ยึดสมบัติวิญญาณ? ทุกคนมองไปยังลู่เฉินด้วยความแปลกใจ เพราะเขาเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น
และไม่เพียงเท่านั้น ตอนนั้นเองก็ยังมีคนเอ่ยชื่นชมขึ้นมา “เจ้าหนุ่มผู้นี้ช่างใจกล้านัก ถึงกล้ายึดสมบัติวิญญาณของคุณหนูเฉอไปได้”
“คิดว่าน่าจะพึ่งเข้ามายังภูเขาหิมะทั้งเจ็ดได้ไม่นาน จึงไม่รู้ถึงนิสัยใจคอของคุณหนูเฉอ”
