“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น”
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าจะมีเรื่องสนุกให้ดูนั้น เฉออู่พลันเบิกตากว้างพลางตะโกนขึ้นมา “ไม่ให้เจ้าพูด เจ้าจะตายหรือ?”
“คุณหนูเฉอ พักความขุ่นเคืองใจระหว่างท่านกับข้าเอาไว้ก่อนเถิด” เซี่ยอีฉานเพียงแค่อยากจะหลุดพ้นจากเฉออู่ให้เร็วที่สุด
เฉออู่ตะโกนขึ้นมา “ข้าจะบอกให้เจ้าฟังนะ วันนี้ข้าจะก่อกวนพวกเจ้าอยู่เช่นนี้!”
เซี่ยอีฉานอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ และกลับไปพลิกแผ่นไม้ไปมา ก่อนจะพบว่าภารกิจในนี้มีความแตกต่างกัน และยิ่งเป็นภารกิจระดับสูง รางวัลอย่างระยะเวลาในการไปสำรวจพื้นที่ลับก็จะยิ่งยาวนานมากขึ้น
ดังนั้นลู่เฉินจึงเลือกภารกิจที่ยากที่สุด
แต่เฉออู่กลับมองไปยังผู้เฒ่าหลู่ด้วยความโกรธเคือง “ผู้เฒ่าหลู่ ท่านจะไม่ช่วยข้านำสมบัติวิญญาณกลับคืนมาจริงหรือ?”
“เฉออู่ หากเจ้าเลือกที่จะลงมือ เช่นนั้นสมบัติวิญญาณนี้ เกรงว่า…” ผู้เฒ่าหลู่รู้สึกลำบากใจขึ้นมา
“ไม่ช่วยก็ไม่ช่วย!” เฉออู่ตะคอกขึ้นมา หลังจากนั้นก็จ้องมองไปยังลู่เฉิน
ลู่เฉินกลับนำแผ่นไม้นั้นมอบให้แก่ผู้เฒ่าหลู่ “อันนี้”
ผู้เฒ่าหลู่มองภารกิจดังกล่าว ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมา “จับสิ่งประหลาดศักดิ์สิทธิ์ระดับสามแห่งภูเขาหิมะทั้งเจ็ด เจ้าแน่ใจหรือ?”
สิ่งประหลาดศักดิ์สิทธิ์ระดับสาม ผู้คนในบริเวณนั้นต่างสูดหายใจเข้าลึก
เพราะว่าสิ่งประหลาดที่อยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไป มีเพียงเหล่าผู้อาวุโสเท่านั้นที่กล้าสัมผัสมัน
