นี้อยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับซูวั่งเยว่ในชุดแดง ทำให้นางเผยรอยยิ้มประหลาด “ข้าจะรอดูว่าอีกไม่นานเจ้าจะหนีอย่างไร!”
แต่ใบหน้าของลู่เฉินกลับมีความมั่นใจเป็นอย่างมาก จนทำให้ซูวั่งเยว่ในชุดแดงพึมพำออกมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่กลัวจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”
ขณะที่ซูวั่งเยว่ในชุดแดงกำลังพูดอยู่นั้น เฉออู่ก็ไม่ลืมจะพูดประชดประชันลู่เฉินขึ้นมา “เจ้าสารเลว เจ้าจะไปตายทั้งที เหตุใดจึงไม่รีบคืนสมบัติวิญญาณให้แก่ข้าเล่า?”
“สมบัติวิญญาณของเจ้าถูกหลอมแล้ว หากข้าตายจริง ๆ เจ้าก็สามารถนำกลับไปเองได้มิใช่หรือ?” ลู่เฉินแสยะยิ้มตอบ
แม้จะได้ยินเช่นนี้ แต่เฉออู่ก็ไม่พอใจเท่าใดนัก “สิ่งประหลาดนั่นสามารถกลืนกินวิญญาณของสมบัติวิญญาณได้ ข้ากลัวว่าสมบัติวิญญาณของข้าจะถูกเจ้าทำหายไป หลังจากนั้นก็จะถูกสิ่งประหลาดนั่นกินวิญญาณลงไป!”
“เช่นนั้น ทางที่ดีเจ้าควรอวยพรให้ข้าปลอดภัย” เขายิ้มพลางตอบกลับ
เมื่อเฉออู่คิดแล้วก็รู้สึกโมโห “เจ้านี่ ตัวเองจะไปตายแท้ ๆ แต่เหตุใดต้องเอาสมบัติวิญญาณของข้าไปลำบากด้วย?”
