มื่อเก็บภูเขาแล้ว จึงมองไปยังเซี่ยอีฉานที่ยืนตกตะลึงอยู่ “ไป รีบนำทางต่อ”
“ขอรับ นายท่าน” เซี่ยอีฉานได้สติกลับมา จึงรีบนำทางต่อทันที ฮั่วเตาหลางที่ดูราวกับซากศพก็เดินตามไปเงียบ ๆ เช่นกัน
…
ฉินอ่าวหนีกลับไปยังจุดซ่อนแห่งหนึ่งในพันธมิตรกำจัดมาร และเดินวนไปวนมาอยู่ภายในนั้น พลางพูดออกมาด้วยความโกรธแค้น “ตายไปสามร้อยกว่าคน!!”
อสูรเฒ่าจ้าวและอวี่ซานเส้าก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ดังนั้นคนทั้งสองจึงมองฉินอ่าวด้วยใบหน้าประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้
เมื่อฉินอ่าวเห็นทั้งสองไม่พูดใด ๆ จึงบ้าคลั่งขึ้นมาทันที “พูดสิ รีบพูดมาซะ!”
“ผะ… ผู้อาวุโสฉิน พูด… พูดเรื่องใด” อวี่ซานเส้าเอ่ยถามด้วยความตื่นกลัว
“เป็นเรื่องที่พวกเจ้าก่อเอาไว้ แต่นายท่านกลับให้ข้าไปจัดการ ทว่าตอนนี้กลายเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเจ้าจะให้ข้ามีหน้าไปพูดกับนายท่านเช่นไร?” ฉินอ่าวเหมือนคนคลั่งที่พร้อมสังหารผู้ใดก็ได้ เขาจ้องมองไปยังคนทั้งสอง
คนทั้งสองตื่นกลัวขึ้นมาทันที พวกเขาไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี
“ดูพวกเจ้าสิ!” มวลพลังบนร่างของฉินอ่าวแผ่กระจายออกมา และอดไม่ไหวที่จะฆ่าทั้งสองให้ตาย
อสูรเฒ่าเจ้าจึงรีบพูดขึ้นมา “ผะ… ผู้อาวุโสฉิน ความจริงแล้วสามารถหาคนมาช่วยได้”
“หาคนมาช่วย? ผู้ใด? เจ้าหรือ?” ฉินอ่าวพูดด้วยแววตาโกรธแค้น
“ก่อนหน้านี้พวกเราใช้ชื่อเสียงของพันธมิตรกำจัดมาร ทำให้สำนักเหมันต์ออกหน้าช่วยเหลือ และตอนนี้พวกเราก็
