ทำอะไรผู้อื่นไม่ได้เท่านั้นก็พอ”
ฉินอ่าวหวาดกลัวจึงโจมตีอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม
เซี่ยอีฉานที่อยู่อีกด้านหนึ่งเห็นดังกล่าวจึงรู้สึกสับสน “เร็ว เร็วมาก!”
หลังจากฉินอ่าวโจมตีอยู่ครู่หนึ่ง จึงนำกระดูกหัวหมาป่าอสูรออกมา จากนั้นจึงหันไปพูดกับลู่เฉิน “ข้าจะรอดูว่าความเร็วของเจ้า หรือการโจมตีเคล็ดวิชาวิญญาณของข้าจะเร็วกว่ากัน!”
เมื่อพูดถึงเคล็ดวิชาวิญญาณ ลู่เฉินกลับยิ้มพลางพูดขึ้นมา “ข้าขาดสิ่งนี้พอดี”
ขาดสิ่งนี้?
ฉินอ่าวไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร ลู่เฉินยิ้มพลางมองเขา “มาเถิด ให้ข้าได้ชื่นชมเสียหน่อย ว่าเคล็ดวิชาวิญญาณของเจ้าเก่งกาจเพียงใดกัน!”
ฉินอ่าวรู้สึกว่าลู่เฉินอวดดีมากเกินไป ดังนั้นหลังจากเพิ่มพลังเข้าไปแล้ว ภายในกระดูกอสูรนี้จึงมีเงาหมาป่าพุ่งออกไปโจมตีอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง
เม็ด ‘อสูร’ เม็ดยาสีดำเม็ดแรกภายในร่างกายของชายหนุ่มเริ่มหลอมรวมขึ้นมาอย่างช้า ๆ
“ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ต้องให้พลังวิญญาณทั้งเก้าชนิดที่แตกต่างกันมาโจมตี จึงจะทำให้เม็ดยาสีดำเหล่านี้ค่อย ๆ หลอมรวมขึ้นมาได้!” เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ลู่เฉินจึงเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา
ขณะที่ลู่เฉินกำลังพึมพำอยู่นั้น เงาหมาป่าก็ร้อนใจและเริ่มบ้าคลั่งขึ้น
ฉินอ่าวที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดเร่งเร้าขึ้นมา “เร็วเข้า! กัดเขาให้ตาย พุ่งเข้าไปในร่างเขาซะ!”
อสูรวิญญาณก็คิดเช่นกัน แต่ร่างกายของลู่เฉินดูราวกับ ‘ความว่างเปล่า
