ญาณของพวกเขาสั่นเทา ซึ่งพวกเขาต่างไม่กล้าพูดอะไร
ขณะนี้ลู่เฉินยืนอยู่ที่มุมห้องแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ก็แค่นั้นเอง เจ้ายังกล้าคิดจะฆ่าข้าภายในสิบลมหายใจอีกหรือ?”
“ไอ้หนู ข้าพูดแล้วย่อมทำได้!” แขนปลดปล่อยแสงสีเขียวครอบคลุมลู่เฉินทันที โดยวางแผนจะกลืนกินการฝึกฝนของอีกฝ่าย
ไม่นานก็เห็นลู่เฉินว่าเริ่มแก่ตัวลงเล็กน้อย
วิญญาณทั้งสองพลันมีความสุขยิ่ง
เซี่ยอีฉานตะลึง “การฝึกฝนของเจ้ากำลังถูกกลืนหายไปงั้นหรือ?”
แต่ในเวลานี้เอง ลู่เฉินยิ้มแปลก ๆ ก่อนใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อดูดซับมันกลับ โดยเขาดูดพลังที่อีกฝ่ายดูดซับไปกลับคืนมา
ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังหยิบแผ่นหินฉวิญญาณออกมาด้วย
แขนรู้สึกอึดอัดทันที จากนั้นก็ถอยกลับไปยังเขตแดนแห่งความมืดและส่งเสียงอ่อนแรง “เจ้ากล้าหลอกข้าหรือ?”
“ข้าหยิบมันออกมาอย่างเปิดเผย แล้วข้าจะหลอกเจ้าได้ยังไง?” ลู่เฉินถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
อีกฝ่ายโกรธและตะโกนว่า “เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฆ่าเจ้า!”
“เอาสิ ทำให้ข้าดูหน่อยว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้อย่างไร” ลู่เฉินยิ้มให้อีกฝ่าย
แขนนั้นแค่นเสียงเย็นแล้วพูดว่า “รอก่อนเถอะ ข้าจะมาจัดการกับในเจ้าภายหลัง”
ช่วงเวลาต่อมา พลังของแขนก็พันรอบดวงวิญญาณทั้งสองและหายเข้าไปในกระแสน้ำวน จากนั้นกระแสน้ำวนนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยอีฉานถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่ลู่เฉินแค่นเสียง และพลันมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของเขา
“เกิดอะไรขึ้นกับ
