ไม่คาดว่าผู้คนที่ลู่เฉินนำมาจะน่ากลัวยิ่งกว่า
แต่เฮยหลวนไม่ได้สนใจท่าทีของผู้อื่น และรีบไปจัดการกับคนอื่นทันที ผู้คนในสำนักเหมันต์ร้องไห้คร่ำครวญ ในขณะที่ผู้อาวุโสซือตกใจและพูดว่า “ถอนตัว ถอนตัว!”
“อย่าปล่อยพวกเขาหนีไปได้” ลู่เฉินพูดกับเฮยหลวน
“เจ้าค่ะ!” เฮยหลวนให้ ‘นก’ จำนวนนับไม่ถ้วนล้อมคนเหล่านี้เอาไว้ทันที ทำให้พวกเขาไม่สามารถหลบหนีไปได้ ฝั่งผู้อาวุโสซือพลันหยิบก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นมาถือ
หินก้อนนั้นปล่อยเขตแดนสีดำแปลกประหลาดออกมา ทำให้มันต้านทานการโจมตีของเฮยหลวนได้อย่างง่ายดาย
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้อาวุโสซือยังนำคนสองคนจากพันธมิตรกำจัดมารออกจากที่นี่ไปอย่างรวดเร็ว
…
“ท่านอาจารย์ จะไล่ตามไปหรือไม่เจ้าคะ?” ครั้นเห็นอย่างนี้ เฮยหลวนก็เอ่ยถามอย่างสับสน
ตอนแรกลู่เฉินไม่ต้องการไล่ตามไป แต่ทันใดนั้นท้องฟ้ารอบตัวเขาก็เปลี่ยนไป ราวกับว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหว
“ท่านอาจารย์ นี่คือ…?”
“มีค่ายกลอยู่รอบ ๆ และตอนนี้พวกเขาก็ได้เปิดใช้งานค่ายกลแล้ว” ทันทีที่ลู่เฉินพูดจบ พวกเขาก็มาปรากฏตัวขึ้นบนยอดเขาแห่งหนึ่ง
ในขณะเดียวกันก็มีคนอีกหลายคนอยู่ใกล้ ๆ
ผู้อาวุโสซือที่อยู่ในกลุ่มคนพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เจ้าหนู เราไม่ได้อยู่ในเมืองทงเสวี่ยอีกต่อไปแล้ว!”
ลู่เฉินมองและพบว่าภูเขานั้นอยู่นอกเมืองแล้ว และมีพระราชวังหลายแห่งอยู่ใกล้ ๆ เหมือนกับนิกายแห่งหนึ่ง
“อย่ามองไปเลย ที่นี่คือสำนักเหมันต์” ผู้อาวุโสซือกล่า
