่นกลแต่ละตัวอยู่ในสภาพ ‘จำศีล’ ราวกับว่าพวกมันกำลังหลับใหลอยู่
“สตรีศักดิ์สิทธิ์นั่นไปหาหุ่นกลมากมายมาจากไหนกัน!” ลู่เฉินไม่เข้าใจจริง ๆ แต่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต จึงได้กำจัดหุ่นกลเหล่านี้ลงทีละตัว
กระทั่งในที่สุด ลู่เฉินก็มาถึงประตูหินขนาดใหญ่
ประตูหินนี้เป็นสีดำ โดยมีตะไคร่สีดำอยู่ตามร่อง บนตัวประตูหินมีร่องรอยตราประทับเก่าแก่มากมายเช่นเดียวกับประตูโบราณที่นี่
นอกจากนี้ยังมีอักขระยันต์มากมายที่ประตูนี้ด้วย
ทว่าอักขระยันต์เหล่านี้ไม่ใช่อักขระยันต์ธรรมดา แต่เป็นอักขระยันต์โบราณ
“ตราประทับเหล่านี้ไม่ควรถูกทำลาย” ลู่เฉินพึมพำ ในขณะเดียวกันก็สรุปว่าคนจากสำนักเหมันต์สงัดอาจไม่สามารถเข้าถึงสถานที่แห่งนี้ได้
ดังนั้นลู่เฉินจึงสรุปว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่สำนักเหมันต์สงัดเฝ้าอยู่ หรือเป็นสถานที่ที่พวกเขาให้ความสำคัญ
ชายหนุ่มจึงเริ่มศึกษาอักขระยันต์เหล่านี้
…
ขณะนี้ บนยอดเขาท่ามกลางหิมะด้านนอก รูปปั้นน้ำแข็งยืนอยู่ที่นั่นพลางถามว่า “เป็นยังไงบ้าง? เขาไล่ตามมาอยู่หรือไม่?”
“เขาไม่ได้ไล่ตามมาเจ้าค่ะ แต่ตามคำบอกเล่าของพระราชวังใต้ดิน ผู้ชายคนนั้นได้มาถึงหน้าประตูหินสีดำแล้ว!” เสวี่ยหลิงเยว่รายงาน
“เขาเจอแล้วงั้นหรือ?” สตรีศักดิ์สิทธิ์ประหลาดใจเล็กน้อย
