ิดว่าชายหนุ่มต้องพ่ายแพ้เป็นแน่
บางคนพูดด้วยความรู้สึกเสียดายออกมา “ผลไม้สิบผลต้องหายไปแน่”
“ใช่ ทั้งสิบผล!”
เมื่อคิดถึงผลไม้ทั้งสิบผลที่จะหายไปนั้น คนจำนวนไม่น้อยต่างรู้สึกเสียใจ และผู้เฒ่าเตายังพูดด้วยความพึงพอใจขึ้นมาว่า “มาเถิด ยอมแพ้ซะ”
“เพียงเท่านี้คิดจะทำให้ข้ายอมแพ้?” ลู่เฉินยิ้มหยัน
“เจ้าถูกสมบัติวิญญาณข้าห่อหุ้มเอาไว้แล้ว เจ้ายังคิดอย่างไรกัน?” ผู้เฒ่าเตาแสยะยิ้มออกมา
“สิ่งนี้?” ลู่เฉินเหยียดยิ้ม จากนั้นก็ขยับร่างกายเล็กน้อย สมบัติวิญญาณพลันหลุดออกจากร่างกายและกลายเป็นเพียงแหวนวงเล็กตกลงสู่ฝ่ามือ
เมื่อเห็นสมบัติวิญญาณตกลงสู่ฝ่ามือของลู่เฉิน ผู้เฒ่าเตาก็มีสีหน้าประหลาดใจ “เจ้า ไม่เป็นอะไร?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไร?” ลู่เฉินนำแหวนวงเล็กในมือขึ้นมาแกว่งดู
ผู้เฒ่าเตาลองควบคุมมันอีกครั้ง แต่กลับพบว่าตนไม่สามารถควบคุมแหวนวงเล็กนี้ได้ มันทำให้ผู้เฒ่าเตารู้สึกสงสัย “เจ้าทำสิ่งใดกับมัน?”
คนอื่น ๆ ต่างแปลกใจ เหตุใดลู่เฉินจึงสามารถควบคุมสมบัติวิญญาณของผู้เฒ่าเตาได้
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
“รีบพูดมาซะ!” ผู้เฒ่าเตาร้อนใจ
แต่ชายหนุ่มคร้านจะสนใจอีกต่อไป จึงจ้องมองผู้อาวุโสเตา “เจ้ายังมีทักษะใดอีก จงรีบนำออกมาใช้ซะ”
ผู้เฒ่าเตาไม่คาดว่าลู่เฉินจะพูดจาอวดดีเช่นนี้ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นความแข็งแกร่งของข้า!”
ทันใดนั้นด้านหน้าผู้เฒ่าเตาพลันปรากฏกระบี่วิญญาณเล่มหนึ่งขึ้นมา วิญญาณ
