้งบริเวณมุมด้านหนึ่งของลานประลอง เขายิ้มพลางมองผู้เฒ่าเตา
ผู้เฒ่าเตาขมวดคิ้ว สีหน้าพลันไม่ดีนัก “หลังจากนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีโอกาสหนีอีกแล้ว”
พูดจบ ผู้เฒ่าเตาจึงหลอมเขตแดนแสงทองขึ้นมาล้อมลู่เฉินไว้ และเขตแดนแสงทองนี้ก็ค่อย ๆ หดเล็กลง มันดูราวกับจะห่อหุ้มชายหนุ่มเอาไว้ภายใน
ในขณะเดียวกัน ผู้เฒ่าเตายังพูดข่มขู่ออกมา “เจ้าหนุ่ม ยอมแพ้ตอนนี้ยังทันนะ!”
“ยอมแพ้? เพราะเหตุใดกัน?”
“รอให้เขตแดนนี้ห่อหุ้มร่างเจ้าก่อนเถอะ แม้เจ้าอยากขยับก็ไม่สามารถทำได้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงถูกข้าจัดการอย่างง่ายดาย” ผู้เฒ่าเตาพูดในสิ่งที่ตนคิดออกมา
ลู่เฉินได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ทักษะเช่นนี้ของเจ้านับว่าเก่งกาจนัก แต่หากคิดจะห่อหุ้มข้านั้นยังนับว่ายากอยู่เล็กน้อย”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ผู้เฒ่าเตาไม่เข้าใจ
เขาแสยะยิ้มชั่วร้าย “ดูให้ดีก็แล้วกัน”
ลู่เฉินใช้เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ เขาค่อย ๆ ดูดซับพลังของเขตแดนนี้ ทำให้ไม่นานเขตแดนนี้ก็ทำลายตัวเองลง
ทุกคนต่างแปลกใจว่าสิ่งเรื่องใดขึ้น
ผู้เฒ่าเตาสงสัย “เจ้าใช้สมบัติวิญญาณ?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” ลู่เฉินจ้องมองอีกฝ่าย
ผู้เฒ่าเตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “ดูเหมือนข้าคงต้องใช้ทักษะอื่นเสียแล้ว”
พูดจบ บนฝ่ามือของผู้เฒ่าเตาปรากฏกำไลสีทองขึ้นมา และเมื่อกำไลนี้ลอยออกไปก็มีขนาดใหญ่ขึ้น และล้อมรัดร่างของลู่เฉินเอาไว้ภายใน
เมื่อทุกคนเห็นดังกล่าวก็ค
