บทที่ 693 เจ้าตำหนักพบกลุ่ม ‘ผู้ช่วย’
ร่างกายของผู้อาวุโสรองเหี่ยวเฉาและกลายเป็นโครงกระดูกทันที ฝั่งเจ้าตำหนัก อาการบาดเจ็บของเขาพลันดีขึ้นมาก ทั้งยังดูมีพลังมากกว่าเดิม แต่เขาก็ยังไม่คิดอยู่ต่อ ก่อนจะเหลือบมองลู่เฉินอย่างเย็นชา “เจ้าหนุ่ม รอรับความตายได้เลย”
ชายหนุ่มพลันปล่อยเงาสายฟ้าออกมา
ส่วนเงาสายฟ้าก็ปล่อยพายุฝนฟ้าคะนองออกมาทันที
ตู้ม!
เจ้าตำหนักถูกระเบิดกระเด็นออกไปหลายครั้ง แต่สุดท้ายเขาก็หลบหนีออกไปได้ ลู่เฉินขมวดคิ้ว เพราะเขารู้ว่าครั้งต่อไปจะต้องเป็นการต่อสู้อันดุเดือด เพราะผู้อาวุโสในหุบเขาเหล่านั้นจะต้องฟังคำสั่งเจ้าตำหนักคนนี้อย่างแน่นอน เขาจึงวางแผนที่จะหาสถานที่สำหรับจัดตั้งค่ายกลก่อน
ทว่าจู่ ๆ ดอกไม้ที่อยู่รอบ ๆ พลันส่งกลิ่นหอมของมวลบุปผาออกมา ก่อนที่ดอกไม้เหล่านี้จะก่อตัวเป็นภาพลวงตา และห่อหุ้มลู่เฉินเอาไว้ในภาพลวงตานี้
ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในภาพลวงตานี้ เงาขององค์หญิงไป๋ฮวาและไป๋เซียงก็ปรากฏขึ้น
องค์หญิงไป๋ฮวายิ้มและเอ่ยว่า “ไม่เลวเลยที่สามารถทำให้เจ้าตำหนักหวาดกลัวได้”
“ดอกไม้ของเจ้าเองก็ไม่ธรรมดา ถึงกับสามารถสอดแนมมาถึงที่นี่ได้” ชายหนุ่มดูไม่แปลกใจเลยที่เห็นพวกนาง
องค์หญิงไป๋ฮวาแย้มยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “ช่วยไม่ได้ แม้พวกเราจะไม่สามารถออกไปจากโลกนี้ แต่การโปรยเมล็ดพันธุ์ดอกไม้แล้วปล่อยให้พวกมันลอยไปรอบ ๆ เพื่อส่งข้อความหรืออะไรบางอย่างถึงเรายังพอจะทำได้!”
“เช่นนั้
