ล่ขนาดเล็กนั้นส่องประกายสีดำ ก่อนจะโอบล้อมดวงวิญญาณของเขาไว้
เมื่อสายฟ้าของเงาสายฟ้าโจมตี มันก็ถูกโล่ดูดซับทีละสาย เจ้าตำหนักที่เห็นดังนั้นยกยิ้มเย้ยพลางเอ่ยว่า “เด็กน้อยเอ๋ย ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทักษะและความสามารถของเจ้าหมดแล้ว!”
“เจ้าแน่ใจรึ?”
“แน่นอน!” เจ้าตำหนักพูดอย่างเย่อหยิ่ง
แต่ลู่เฉินจ้องไปที่เจ้าตำหนักแล้วหัวเราะเบา ๆ “ร่างกายเจ้าไม่รู้สึกอึดอัดบ้างรึ?”
“ร่างกาย?”
เจ้าตำหนักรู้สึกสับสนไปชั่วขณะ แต่ในเวลานี้เองพื้นที่จิตของเขาพลันเต็มไปด้วยหมอกสีม่วง
เมื่อเห็นหมอกสีม่วง สีหน้าของเจ้าตำหนักก็พลันเปลี่ยนไป “นี่มันอะไรกัน?!”
“ข้าได้สิ่งนี้มาจากป่าประหลาด!” ลู่เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้มสบาย ๆ
เมื่อเจ้าตำหนักได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “มันมีไว้เพื่ออันใด?”
“มันแค่จะทำให้เจ้าหลับไปเท่านั้น” ชายหนุ่มยิ้ม
สีหน้าของเจ้าตำหนักแลดูย่ำแย่ “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดจะทำให้ข้าหลับไปงั้นรึ?”
“ถูกต้อง!”
“ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำสำเร็จหรอก!” จู่ ๆ เจ้าตำหนักก็ระเบิดพลังอันแข็งแกร่งออกมา จากนั้นดาบวิญญาณก็ปกป้องเขาจนสามารถหาทางหนีออกมาจากกลุ่มหมอกสีม่วงได้
ฝั่งลู่เฉินใช้โอกาสนี้ควบคุมโล่ขนาดเล็ก
หลังจากที่โล่เล็กเข้าไปหาชายหนุ่ม เงาสายฟ้าที่อยู่ในพายุฝนฟ้าคะนองก็โจมตีเจ้าตำหนักจนต้องกรีดร้องซ้ำ ๆ แต่เพราะไม่ต้องการได้รับผลกระทบจากหมอกเหล่านี้ เจ้าตำหนักจึงเอ่ยอย่างอาฆาตไว้ว่า “เจ้าหนุ่ม รอก่อน
