บทที่ 690 ช่วยกันขุดหลุ่มรอนางกินเหยื่อ!
ผู้อาวุโสสี่มองลู่เฉินอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา “ถ้าไม่สามารถเข้าไปได้ก็ไม่เป็นไร พวกเราจะกลับไปพูดกับผู้อาวุโสสูงสุดเอง”
ผู้อาวุโสสิบพยักหน้ารับพลางพูดต่อ “ใช่ ตอนนี้ยังไม่มีโอกาส แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลังจากนี้จะไม่มี”
ชายหนุ่มมองทั้งสามก่อนจะพูดขึ้นมาสั้น ๆ “ข้าเข้าไปแล้ว และหาผลไม้พบแล้ว”
“ว่าอย่างไรนะ!?” ทั้งสามพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจขึ้นมาพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำสำเร็จจริง ๆ
ลู่เฉินมองทั้งสามที่ตกตะลึงอยู่และเอ่ยสั้น ๆ ว่า “ผลไม้นี้มีไม่มาก”
ทั้งสามตะลึงขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะผู้อาวุโสเจ็ดที่จ้องมองมายังชายหนุ่มตรงหน้า “มีเท่าใดกัน?”
“สิบกว่าผลเห็นจะได้” เขาตอบกลับง่าย ๆ เพราะไม่คิดจะนำผลไม้ทั้งหมดออกไป
เมื่อผู้อาวุโสเจ็ดได้ยินจึงขมวดคิ้ว “มีเพียงสิบกว่าผลหรือ?”
“ใช่ และยังเก็บรักษานานไม่ได้ เก็บไว้ได้นานสุดเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น” ลู่เฉินตอบ
เมื่อทั้งสามได้ยินก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมา
ดูเหมือนลู่เฉินจะอ่านความในใจของพวกเขาออก จึงคลี่ยิ้มออกมา “เป็นอะไรไปหรือ?”
ผู้อาวุโสเจ็ดมองไปรอบ ๆ และมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสอง จากนั้นจึงจ้องมองไปยังชายหนุ่ม “คือว่า… สามารถมอบให้พวกเราทั้งสามหนึ่งเม็ดได้หรือไม่”
“เรื่องนี้ไม่ต้องถามผู้อาวุโสสูงสุดหรือ?”
“ของสิ่งนี้หากส่งออกไปแล้วคงไม่มีแบ่งให้พวกเราแน่ เพราะผู้อาวุโสของหุ
