บเขาลึกแห่งนี้มีจำนวนไม่น้อย” ผู้อาวุโสเจ็ดถอนหายใจ
ลู่เฉินถาม “หมายความว่าพวกเจ้าอยากจะใช้ก่อน?”
ทั้งสามพยักหน้ารับ ราวกับว่ากลัวผู้อื่นจะได้ยินเข้า ทั้งสามจึงพูดเบา ๆ ออกมา “ใช่”
“เรื่องนี้น่าจะลำบากเล็กน้อย” เขาแสร้งทำให้ดูลึกลับ
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสเจ็ดจึงพูดขึ้นมาว่า “น้องชาย เจ้าก็เห็นแล้ว พวกเราทำตามที่เจ้าบอก ตอนนี้เจ้าก็ควรจะดูแลพวกเรามิใช่หรือ?”
“ผู้อาวุโสทั้งสาม ข้าเข้าใจความหมายของพวกเจ้า ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากมอบให้ แต่หากเรื่องนี้ผู้อาวุโสสูงสุดล่วงรู้เข้า…” ชายหนุ่มแสร้งทำท่าทีลำบากใจ
“วางใจเถิด ถ้าเจ้ามอบให้พวกเรา พวกเราจะไม่บอกผู้ใดเด็ดขาด” ผู้อาวุโสเจ็ดรับปาก
ผู้อาวุโสสี่เอ่ยสำทับ “ใช่!”
ผู้อาวุโสสิบครุ่นคิดแล้วจึงมองไปยังลู่เฉิน “หากเจ้าช่วยพวกเรา หลังจากนั้นถ้าเจ้ามีเรื่องใดก็ถือเป็นเรื่องของพวกเราเช่นกัน!”
ลู่เฉินยิ้มพลางมองคนทั้งสาม “ตกลง!”
พูดจบ ชายหนุ่มก็นำผลไม้ทั้งสามผลออกมา และวางลงมือฝ่ามือของคนเหล่านี้
หลังจากทั้งสามรับผลไม้มาจึงเริ่มกินผลไม้เหล่านี้ลงไป ไม่นานทั้งสามก็รู้สึกแปลกไปทันที ทว่าแต่ละคนกลับรู้สึกดีใจยิ่งนัก
“ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกท่านจะต้องตอบแทนข้าแล้ว” ลู่เฉินยิ้มพลางมองคนทั้งสาม
ผู้อาวุโสเจ็ดจึงยิ้มพลางพูดขึ้นมาทันที “เจ้าว่ามา”
ผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสสิบมองอีกฝ่าย ด้วยความดีใจเช่นกัน
“พวกเจ้าเคยพบเจ้าตำหนักของพวกท่านหรือไม่?” เขาเอ่ยถา
