ยหนุ่มใช้ค่ายกลที่แปลกประหลาดของผืนป่าแห่งนี้ หลังจากจัดค่ายกลที่ลึกลับขึ้นมาแล้วจึงพูดกับทั้งสามว่า “ข้าจะวางผลไม้หนึ่งผลไว้ภายในค่ายกลนี้ ส่วนพวกเจ้าไปหาผู้อาวุโสรอง!”
ทั้งสามพยักหน้ารับและออกไปทันที
ลู่เฉินยิ้มก่อนจะกลับเข้าไปภายในค่ายกล จากนั้นจึงหายตัวไป
ขณะเดินทาง ผู้อาวุโสเจ็ดเอ่ยถามผู้อาวุโสทั้งสอง “หรือเจ้าหนุ่มผู้นี้คิดจะแก้แค้นผู้อาวุโสรอง?”
“พวกเราเพียงทำตามก็พอ เรื่องอื่นอย่าถามให้มากความเลย เพราะนี่เป็นความขุ่นเคืองระหว่างพวกเขา” ผู้อาวุโสสี่พูดขึ้นมา
เมื่อได้ยินดดังนั้นผู้อาวุโสสิบจึงตอบอย่างเห็นด้วย “ใช่ นี่เป็นความขุ่นเคืองใจของพวกเขา”
ผู้อาวุโสเจ็ดพยักหน้ารับ จากนั้นจึงออกไปจากที่นี่พร้อมกับผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสสิบ เพื่อตรงไปยังตำหนักผู้อาวุโส
…
ขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสรองยังคงพักผ่อนอยู่ภายในห้องลับของตน จนกระทั่งผู้อาวุโสสี่พูดขึ้นมาเสียก่อน “ผู้อาวุโสรอง อยู่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสรองลืมตาขึ้นมาทันที จากนั้นก็แสดงสีหน้าแปลกใจออกมา “มีเรื่องอันใด?”
“คือว่า… พวกเรามีเรื่องบางอย่างอยากขอให้ช่วย” ผู้อาวุโสสี่พูดขึ้น
ผู้อาวุโสเจ็ดพูดต่อ “ใช่!”
“เรื่องใดกันที่จะให้ข้าช่วย?” ผู้อาวุโสรองเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ จากนั้นจึงเปิดประตูหินออก
เมื่อเห็นผู้อาวุโสทั้งสามมาพร้อมกัน ผู้อาสุโสรองจึงยิ่งรู้สึกแปลกใจ จ้องมองทั้งสามพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทั้งสามท่านคงจะไม่ได้ขุดหลุมพราง
