องพวกเขา ดังนั้นจึงให้ข้าจัดการเจ้า แต่ข้าก็แค่อยากรู้ว่าจะเป็นจริงอย่างที่คนผู้นั้นพูดหรือไม่เท่านั้น” องค์หญิงไป๋ฮวายิ้มหยัน
“คนผู้นั้นติดต่อเจ้าอย่างไร?” ลู่เฉินเค้นถามต่อ
“คุณชายน้อย เรื่องนี้เป็นความลับ เจ้าไม่ต้องรู้แล้ว” องค์หญิงไป๋ฮวาฉีกยิ้ม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มจึงพูดขึ้นมาว่า “ได้ ข้าไม่สน แต่ตอนนี้นางเป็นศิษย์ของข้า ส่วนเจ้า ทางที่ดีควรปล่อยนางไปซะ มิเช่นนั้นไป๋ฮวาหยวนของเจ้าอาจจะกลายเป็นเพียงสวนที่เหลือแต่ซากก็ได้!”
องค์หญิงไป๋ฮวายันกายลุกขึ้น และเผยสีหน้าชั่วร้ายออกมา
เมื่อพ่างจื่อเห็นภาพดังกล่าวก็รู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด “งดงามมาก!”
ชายชราพูดเหยียดขึ้นมา “นั่นคือผี ไม่งามสักนิด!”
“ก็เหมือนกัน” พ่างจื่อพูดราวกับคนโง่
“ท่าทางจะอาการหนัก” ชายชราพูดขึ้นมา
มีเพียงลู่เฉินที่ยังคงนิ่งเฉย องค์หญิงที่งดงามราวหญิงงามล่มเมืองยิ้มขณะมองลู่เฉิน “เจ้า… ไม่ประหลาดใจหรือ?”
“เหตุใดต้องประหลาดใจกัน?”
“ใบหน้าที่งดงามของข้า” องค์หญิงไป๋ฮวาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ร่างเดิมของเจ้าคือดอกไม้ และใบหน้านี้ของเจ้าก็แค่สร้างขึ้นมาเท่านั้น แม้เจ้าจะงดงาม แต่มันก็เป็นเพียงภาพลวงตา” เพียงประโยคเดียวของลู่เฉินก็ทำให้องค์หญิงไป๋ฮวาชะงักไป
ไป๋เซียงจึงพูดขึ้นมาว่า “ไร้มารยาทยิ่งนัก!”
ลู่เฉินมองไปยังไป๋เซียง “เจ้า ทางที่ดีจงออกมาจากร่างของนางซะ มิเช่นนั้นอีกไม่นานเจ้าจะไม่ได้อยู่ดีแน่!”
ไป๋เซียงกลับยิ้มตอ
