บอย่างเย็นชา “ถ้าไม่เป็นเพราะองค์หญิงต้องการพบเจ้า ข้าคงลงมือจัดการเจ้าไปนานแล้ว!”
“อย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มเปิด ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เดิมทีคิดว่าจะทำให้นางเจ็บปวดได้ แต่ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ นี้กลับไม่เป็นผล
เรื่องนี้ทำให้ลู่เฉินรู้สึกแปลกใจ เมื่อเห็นดังนั้น องค์หญิงไป๋ฮวาจึงยิ้มพลางพูดขึ้นมา “ไม่มีประโยชน์หรอก ทักษะดูดพลังวิญญาณของเจ้า สำหรับข้ามันไม่ได้ผล!”
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?”
“พวกเราได้ฝึกเคล็ดชนิดหนึ่ง เคล็ดหทัยชนิดนี้สามารถช่วยปกป้องการสูญเสียพลังวิญญาณได้ และนั่นหมายความว่าพลังการกลืนกินใด ๆ ก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้” องค์หญิงไป๋ฮวาเอ่ยด้วยความมั่นใจ
ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าจะมีทักษะเช่นนี้
ชายชราพลันหวาดกลัวขึ้นมา เพราะเขารู้ว่าทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของชายหนุ่มน่าจะเป็นการดูดซับพลังวิญญาณต้นพืชเหล่านี้ แต่ตอนนี้ทักษะนั้นกลับไม่มีประโยชน์ จึงเท่ากับว่าอีกฝ่าย ‘ไม่มีประโยชน์’ แล้ว
ไม่เพียงชายชราเท่านั้น กระทั่งพ่างจื่อก็ยังพูดด้วยความตื่นกลัวขึ้นมาเช่นกัน “จบเห่แล้ว!”
ไป๋เซียงจึงยั่วยุขึ้นมา “ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีเพียงความสามารถเล็กน้อย”
ลู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่างนั้นหรือ?”
“อย่างไรกัน? คิดจะสู้หรือ?” รอบกายไป๋เซียงพลันเกิดแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาทันที
องค์หญิงไป๋ฮวาหันไปยิ้มกับไป๋เซียง “ไป๋เซียง พูดกับแขกให้สุภาพหน่อย”
“องค์หญิง เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นแขกของเรา”
