ของชายหนุ่ม
“แย่แล้ว!” ชายชราพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ราชันต้นหัวเราะเผยรอยยิ้มประหลาด “เจ้าหนุ่ม ตอนนี้วิญญาณของเจ้าถูกใบไม้ของข้าผูกรัดไว้แล้ว ดังนั้นถ้าเจ้าไม่อยากให้วิญญาณถูกทำร้าย ก็จงตอบคำถามของข้ามาซะ!”
แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับพูดขึ้นมาเพียงสั้น ๆ “แค่ทำลายใบไม้นี้ก็พอใช่ไหม?”
“ทำลายใบไม้? ช่างน่าขันเสียจริง!” เมื่อราชันต้นหัวเราะพูดจบ เขาก็เริ่มกระตุ้นใบไม้ภายในร่างของอีกฝ่าย
เดิมทีเขาคิดว่าใบไม้เหล่านี้จะทำให้วิญญาณของชายหนุ่มเจ็บปวด แต่ลู่เฉินกลับยืนอยู่ตรงนั้นพลางยิ้มและมองมา ทำให้ราชันต้นหัวเราะรู้สึกสงสัย “เหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอะไร?”
“เพราะใบไม้เของเจ้าอ่อนแอเกินไป!” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็โบกมือขวา กองใบไม้นั้นพลันตกสู่พื้นและถูกทำลายกลายเป็นเพียงกองฝุ่นผง
เมื่อเห็นดังนั้น ราชันต้นหัวเราะจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก และมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ “เจ้าทำได้อย่างไร?”
“ข้าไม่อยากตอบคำถามไร้สาระของเจ้า” ลู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ทันใดนั้นราชันต้นหัวเราะก็ตะโกนขึ้นมา “อีกไม่นานเจ้าต้องยอมพูดแน่!”
เมื่อพูดจบ รอบ ๆ ก็มีใบไม้มากมายลอยขึ้นมา แต่ละใบก็พุ่งไปยังลู่เฉิน พร้อมพยายามจะเข้าสู่ร่างกายของเขา
ชายหนุ่มยิ้มเย็นชา “ช่างเสียเวลาจริง ๆ!”
จากนั้นลู่เฉินก็ปล่อยเงาสายฟ้าออกมา
เงาสายฟ้าพลันเกิดเป็นพายุฟ้าคะนอง ‘ตู้ม!’ ทันใดนั้นราชันต้นหัวเราะระเบิดกลายเป็นสีดำทันที มันหวาดกลัวจนแทบจะวิ่งหน
