ี แต่กลับร้องถามขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ภูเขาพฤกษาทมิฬของเรายังมียอดฝีมือมากกว่านี้มากนัก!”
ชายหนุ่มไม่สนใจและเดินไปตามทางของตนต่อไป
ชายชรารู้สึกมึนงง ทว่าก็ทำได้เพียงตามไปอย่างว่าง่าย
หลังจากราชันต้นหัวเราะได้รับความเสียหาย มันจึงกลับไปยังตำหนักที่ถูกสร้างด้วยไม้สีดำบนยอดเขาด้วยความโมโห
ภายในตำหนักนี้ เฮยหลวนถูกวางไว้ในภาชนะสีดำโปร่งแสงและยังหมดสติอยู่ ในขณะเดียวกันรอบ ๆ ก็ยังมี ‘วิญญาณต้นไม้’ ที่กลายเป็นคนอยู่เป็นจำนวนมาก
คนเหล่านี้เฝ้ามองเฮยหลวนราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง
เมื่อราชันต้นหัวเราะวิ่งเข้ามา มันก็ตะโกนบอกชายชราที่นั่งอยู่ตรงหน้า ทั้งร่างถูกผูกรัดไปด้วยรากไม้
“ท่านประมุข!”
ทุกคนแปลกใจ เหตุใดราชันต้นหัวเราะจึงขึ้นมาบนภูเขาได้
ชายชราผู้นั้นมีสีหน้าแปลกใจ “ราชันต้นหัวเราะ เจ้าคอยคุ้มครองอยู่ที่เชิงเขามิใช่หรือ? เหตุใดจึงขึ้นมาบนภูเขากัน?”
“เกิดเรื่องแล้วขอรับ!” ราชันต้นหัวเราะร้อนใจขึ้นมา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ชายชราสงสัย
จากนั้นราชันต้นหัวเราะก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่เชิงเขาออกมา และคนในบริเวณนั้นก็ถกเถียงกันขึ้นมาทันที
“ว่าอย่างไรนะ? มนุษย์ขั้นหลอมแก่นแท้?”
“เหตุใดจึงยังมีมนุษย์?”
“หรือจะเป็นคนภายนอกที่เข้ามา?”
“อาจจะเป็นเช่นนั้น ผ่านไปนับพันปีพวกเขาก็ส่งคนมาอีกแล้ว”
…
ขณะที่วิญญาณต้นไม้เหล่านี้กำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ประมุขผู้นั้นจึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย “มนุษย์ขั้นหลอ
