ดท้ายชายชราก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเช่นกัน ภายในนั้นเต็มไปด้วยหมอกพิษสีดำ เขาจึงพูดด้วยความกังวลใจ “ที่นี่เต็มไปด้วยหมอกพิษ”
“เจ้ากลัวหรือ?” ลู่เฉินย้อนถาม
“ข้าไม่กลัวพิษ มันนับว่าไม่สำคัญ …แต่เจ้า”
“ข้าก็ไม่กลัว” คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ชายชรารู้สึกสับสน
ชายหนุ่มไม่ได้อธิบายต่อ แต่กลับเดินต่อไปตามทางของตน
เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่งพวกเขาก็มาถึงภายในถ้ำ และได้เห็นว่ารากที่แท้จริงของราชันภูเขาเถาวัลย์ทมิฬนั้นอยู่ภายในภูเขาลูกนี้ และบนกำแพงรอบ ๆ ยังเต็มไปด้วยเถาวัลย์ของมัน
ทันใดนั้นเอง เถาวัลย์นี้ก็ปิดทางเข้าออกของปากถ้ำเอาไว้
จากนั้นรอบ ๆ ก็เกิดแสงสีเขียวและสีดำสว่างวาบขึ้นมา
ในขณะเดียวกันเสียงของราชันเถาวัลย์ก็พูดขึ้นมาด้วยความโมโห “เจ้าหนุ่ม อย่ารังแกผู้อื่นให้มากนัก!”
“แล้วนางเล่า!” ลู่เฉินถามเพียงสั้น ๆ
“ไม่อยู่แล้ว!” อีกฝ่ายพูดด้วยความโมโห
“เจ้าฆ่านางแล้ว? หรือกลืนกินนางลงไป?” ชายหนุ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ข้าคิดว่าอาจจะถูกนำตัวไปแล้ว!” อีกฝ่ายพูดด้วยความโมโห
“ถูกนำตัวไป?” เขาแสดงสีหน้าแปลกใจออกมา
“ใช่!”
ลู่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผู้ใดนำตัวไปและไปที่ใด?”
“บอกไม่ได้!” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“โอ้? หมายความว่าต้องให้ข้าจัดการเจ้า เจ้าถึงจะยอมเปิดปาก?”
“เจ้าหนุ่ม คนผู้นั้นเจ้าทำอะไรเขาไม่ได้ ดังนั้นข้าจะแนะนำเจ้าว่ามาจากทางไหนจงไสหัวกลับไปทางนั้น มิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจ!” มันพูดด
