่าลู่เฉินก็ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้และตอบว่า “ข้ารู้แล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นก็เข้าไปได้” ผู้อาวุโสใหญ่พูดกับชายหนุ่ม
เขารับคำอย่างว่าง่ายแล้วเข้าไปในป่า เงาร่างค่อย ๆ หายไปจากสายตาของทุกคน
“ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านว่าครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่?” ผู้อาวุโสเจ็ดดขมวดคิ้ว
ผู้อาวุโสใหญ่อธิบายว่า “ในป่าผลไม้ประหลาดนี้ ค่ายกลและหมอกพิษจะอ่อนกำลังลงทุก ๆ หนึ่งพันปี หากเขาเข้าใจในเรื่องค่ายกลและพิษจริง ๆ ข้าคิดว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
“ข้าก็หวังเช่นนั้น” ผู้อาวุโสเจ็ดถอนหายใจ
ผู้อาวุโสใหญ่มองพวกเขา “ทำไมวันนี้เจ้าถึงมาที่นี่คนเดียว คนอื่น ๆ ไปอยู่ที่ไหนกัน?”
หลังจากรู้ว่าผู้อาวุโสใหญ่กำลังพูดถึงใคร ผู้อาวุโสเจ็ดก็กล่าวว่า “เรื่องนี้เป็นเพราะผู้อาวุโสแปดและผู้อาวุโสเก้าต่างก็คัดค้านในตัวเด็กคนนี้ ส่วนผู้อาวุโสห้าและผู้อาวุโสรองเองก็เกลียดชังเขาเช่นกัน”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
“ผู้อาวุโสใหญ่ แล้วพวกเราเล่า?”
“กฎเก่า พวกเจ้าผลัดกันเฝ้าอยู่ที่นี่และรอให้เขาออกมา ถ้าเขาไม่ออกมาภายในหนึ่งเดือน จะถือว่าเขาตายหรือไม่ก็ติดอยู่ข้างใน” หลังจากที่ผู้อาวุโสใหญ่พูดเช่นนี้จบก็หันหลังและเดินจากไป
ผู้อาวุโสอีกสามคนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปกป้องที่นี่
…
ภายในป่า ลู่เฉินเดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง โดยสถานที่แห่งนี้เป็นทางเดียวที่เขาจะเข้าไปได้ อีกทั้งมันยังเป็นที่ซ่อนของผู้อาวุโสสามด้วย
ตอนนี้ผู้อาวุโสสามไม่รู้ว่าชายหนุ่มก
