ผู้อาวุโส และเป็นของเจ้าโดยเฉพาะ” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าว
หลังจากที่ชายหนุ่มส่งพลังวิญญาณเข้าไปแล้ว เหรียญสัญลักษณ์นี้ก็รวมเข้ากับลมหายใจและกลายเป็นของเขาเอง
ลู่เฉินรู้สึกว่าเป็นโอกาสที่ดี ดังนั้นจึงพูดว่า “เอาละ เช่นนั้นเราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่?”
“เจ้าไปเตรียมตัวให้พร้อมก่อน พรุ่งนี้จงมาที่บ้านข้า แล้วข้าจะพาเจ้าไปที่นั่น” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าว
ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้”
จากนั้นผู้อาวุโสใหญ่จึงหันไปพูดกับผู้อาวุโสทั้งสามว่า “ให้เขาเลือกโอสถมา”
“ขอรับ!” พวกเขาทั้งสามถอยออกไปพร้อมกัน หลังออกจากห้องโถง พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ผู้อาวุโสเจ็ดมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม “ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปที่ห้องเก็บโอสถ จากนั้นก็จะให้เจ้าเลือกโอสถที่ต้องการ”
ชายหนุ่มพูดว่า “ลืมเรื่องโอสถไปเถอะ”
“เจ้าไม่ต้องการมันหรือ?” ผู้อาวุโสเจ็ดสงสัย
ลู่เฉินไม่คิดว่าจะมีโอสถใดในหุบเขาที่สามารถช่วยเขาได้ จึงเผยยิ้มและพูดว่า “ข้าอยากพักผ่อน”
“พักผ่อน?” ผู้อาวุโสเจ็ดและคนอื่น ๆ มองหน้ากัน
ชายหนุ่มเอ่ยต่อไปว่า “ข้าจะไปก่อน พวกเจ้าไม่ต้องตามข้ามา”
หลังจากพูดจบ เขาก็ออกจากตำหนักในหุบเขา
ผู้อาวุโสเจ็ดมองตามแผ่นหลังของลู่เฉินแล้วถามว่า “เจ้าหนุ่มนี่ไม่ต้องการโอสถจริง ๆ งั้นรึ?”
ผู้อาวุโสสี่กล่าว “เขามั่นใจมาก”
ผู้อาวุโสสิบพลันกังวล “ข้าเกรงว่าเขาจะมั่นใจเกินไปจนไปตายอยู่ข้างใน”
ผู้อาวุโสเจ็ดขมวดคิ้ว “เขาทรงพลังกว่าคน
