กครั้ง
แต่ภาพดังกล่าวทำให้ทุกคนได้รู้ว่า ความแตกต่างระหว่างผู้อาวุโสรองและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ มีมากนัก
เฮยหลวนที่อยู่บนลานประลองเริ่มกังวลใจแทนลู่เฉินขึ้นมา จึงสื่อสารไปหาเขา “หากเจ้ายังหนีได้ก็จงรีบหนีไปซะ! มิเช่นนั้นหากถูกเคล็ดวิชาหุ่นเชิดโครงกระดูกของอาจารย์ควบคุม เจ้าอาจจะหนีไม่พ้น!”
ลู่เฉินมองอีกฝ่าย “นับว่าข้าไม่ได้รับเจ้ามาเป็นศิษย์อย่างสูญเปล่า แต่ยังรู้สึกเป็นห่วงข้า!”
ทุกคนไม่รู้ว่าชายหนุ่มและเฮยหลวนพูดคุยสิ่งใดกัน ทว่าที่เห็นคือหญิงสาวมีสีหน้าเปลี่ยนไป “ใครเป็นห่วงเจ้า ข้าเพียงไม่ต้องการให้ผู้ใดต่อว่าลับหลังได้!”
ลู่เฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เมื่อผู้อาวุโสรองยังเห็นอีกฝ่ายยังยิ้มออกมาได้ จึงทะลุผ่านค่ายกลและไปยืนอยู่ตรงหน้าทันที นางจ้องมองเขาและอีกาภูตพลางกล่าวว่า “วันนี้ข้าจะจัดการพวกเจ้าทั้งสอง!”
อีกาภูตส่งเสียงร้องประหลาดออกมา
ทว่าบนร่างของผู้อาวุโสรองมีเงาโครงกระดูกสีดำขนาดใหญ่คอยปกป้อง ทำให้เสียงร้องของอีกาภูตไม่ส่งผลอะไรต่อนาง
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้อาวุโสรองยังพูดขึ้นมา “กินบนเรือนขี้บนหลังคา!”
อีกาภูตรู้ถึงความน่ากลัวของผู้อาวุโสรอง ดังนั้นจึงพูดกับชายหนุ่มว่า “การโจมตีของข้าไม่มีผลกับนาง!”
“เจ้าถอยออกไปเถิด”
ดังนั้นอีกาภูตจึงทำได้เพียงถอยออกไปอีกด้านหนึ่ง ทว่าเฮยหลวนกลับก้าวขึ้นมาด้านหน้า ขวางทางลู่เฉินไว้ และจ้องมองไปผู้อาวุโสรอง “อาจารย์ หากท่านต้องการจัดการเขา เช่นนั้
