บทที่ 668 ความลับภายในโลงศพหิน
เมื่อผู้อาวุโสเจ็ดเห็นลู่เฉินมองตนด้วยความแปลกใจ จึงยิ้มออกมาแล้วเอ่ยว่า “วรยุทธ์ที่ข้าฝึกฝนนั้น สามารถทำให้บางครั้งก็ดูชรา บางครั้งก็ดูอ่อนวัย”
ชายหนุ่มรู้สึกว่าน่าสนใจจึงพูดขึ้นมาว่า “ข้าสบายดี ผู้อาวุโสทุกท่านสามารถกลับไปได้”
“แม้ครั้งนี้เจ้าจะหนีกลับมาได้ แต่อย่างไรผู้อาวุโสห้าก็ต้องลงมือกับเจ้าอีกแน่” ผู้อาวุโสเจ็ดพูดด้วยท่าทางจริงจัง
“วางใจเถิด นางไม่กล้ามาหรอก” ลู่เฉินกล่าวกับผู้อาวุโสสาม
ไม่กล้ามา? ผู้อาวุโสทั้งสามไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
ชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่มองพวกเขาแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ไม่มีเรื่องใดแล้ว ทุกคนไปเถิด”
ทั้งสามเอ่ยถามยืนยันอีกครั้งว่าต้องการการปกป้องหรือไม่ ทว่าลู่เฉินปฏิเสธ ทำให้ทั้งสามทำได้เพียงเดินออกไป
แต่ผู้อาวุโสเจ็ดยังไม่วางใจ จึงหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งต่อไป ในขณะที่ผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสสิบก็ทำเช่นนั้น
ไป๋หลี่ซานและคนอื่น ๆ ต่างแปลกใจว่าเหตุใดชายหนุ่มผู้นี้จึงสามารถหนีผู้อาวุโสห้าออกมาได้
โดยเฉพาะกานจิ่วเม่ยที่เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ข้าว่า… เจ้าเก่งเกินไป ดังนั้นจึงสามารถหนีรอดจากผู้อาวุโสห้ามาได้”
กู่ซานฉงมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจเช่นกัน “เจ้า… ทำได้อย่างไร?”
ชายหนุ่มตอบ “ทักษะข้าแข็งแกร่งมากพอ”
ทักษะแข็งแกร่ง? ทั้งสองมองหน้ากัน ทันใดนั้นลู่เฉินหัวเราะก็ออกมา “เอาละ ข้าจะไปพักผ่อนเสียหน่อย ส่วนพวกเจ้
