อาวุโสแปด
“ว่าอย่างไรนะ?” ทันทีที่ผู้อาวุโสแปดได้ยิน ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมา และรู้สึกราวกับกำลังถูกลู่เฉินหลอก
เมื่อลู่เฉินเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เขาก็พูดขึ้นว่า “นั่นเป็นเพราะเจ้าต้องการเผาไหม้ตนเอง จะมาโทษข้าไม่ได้!”
“เจ้า…เป็นเพราะเจ้า!” ผู้อาวุโสแปดไร้เรี่ยวแรงที่จะตะโกนออกมา เขาแทบอยากจะให้ลู่เฉินพังพินาศไปพร้อม ๆ กัน
แต่พลังวิญญาณของเขาใช้ไม่ได้แม้แต่น้อย จึงทำได้เพียงร้องเรียกแต่ไม่สามารถทำอะไรผู้ใดได้
ผู้อาวุโสห้าที่อยู่อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นเรื่องดังกล่าวก็ถึงกับอ้าปากค้าง “ช่างน่ากลัวเสียจริง!”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้าย และสร้างตราประทับวิญญาณบนร่างของผู้อาวุโสแปดทันที หลังจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “หากไม่อยากตาย ก็จงยอมแพ้เสียเถิด”
ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยความโมโห “ตราบใดที่เจ้ากล้าปล่อยข้าออกไป ข้าก็กล้าที่จะฆ่าตัวตาย!”
“ดื้อดึงอะไรถึงเพียงนี้?”
ผู้อาวุโสแปดตะคอกกลับไป “ใช่!”
“ได้! เช่นนั้นเจ้าก็จงอยู่ที่นี่เสีย เมื่อใดที่เจ้าไตร่ตรองดีแล้วค่อยกลับไปหาข้า!” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็มองไปที่ผู้อาวุโสห้า “เราไปกันเถิด”
ผู้อาวุโสห้าขานรับ จากนั้นวิญญาณจึงออกจากขวดไป
ขณะนั้นเอง จูเก๋อหลิงเฟิงยังคงอยู่ในห้องลับและคอยมองด้วยความกังวล จนกระทั่งผู้อาวุโสห้าลืมตาขึ้น จูเก๋อหลิงเฟิงจึงรีบเข้ามาถามด้วยความร้อนใจ “เป็นอย่างไรบ้าง? อาจารย์ของข้าเล่า?”
ผู้อาวุโสห้ามองไปยังจุดที่อีกฝ่ายยืนอยู่ก็เห็นอีกฝ
