วามสามารถหรือไม่!” ลู่เฉินพูดจบก็ผ่านทะลุเขตแดนและเข้าไปภายในนั้นได้อย่างง่ายดาย
ผู้อาวุโสแปดเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เหตุใดเจ้าจึงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย?”
“เขตแดนนี้ข้าเป็นคนสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังวิญญาณโดยเฉพาะ ขณะเดียวกันยังสามารถป้องกันเคล็ดวิชาภูตที่ผ่านเข้ามาได้” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองผู้อาวุโสแปด
เมื่อผู้อาวุโสแปดได้ฟังก็ยิ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “เจ้าสร้างมันขึ้นมา?”
“ใช่!”
ผู้อาวุโสแปดรู้สึกโกรธแค้นจนคิดจะโจมตีลู่เฉิน ชายหนุ่มจึงปล่อยให้เขาโจมตีอย่างอิสระ ทั้งยังยิ้มพลางมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า “เจ้าควรรู้ว่าการโจมตีของเจ้าไม่มีผลต่อข้า!”
ผู้อาวุโสแปดข่มขู่กลับไป “เจ้าหนุ่ม หากข้าตาย ผู้อาวุโสสูงสุดจะสามารถสัมผัสได้ เมื่อถึงเวลานั้นผู้อาวุโสสูงสุดก็จะรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น!”
“ตาย? ใครบอกกันว่าจะให้เจ้าตาย?”
ผู้อาวุโสแปดราวกับเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงพูดขึ้นว่า “ข้าจะไม่ยอมแพ้เช่นกัน!”
“เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้!”
ผู้อาวุโสแปดโมโหจนเผาไหม้วิญญาณของตน “ข้าจะเผาไหม้วิญญาณของข้า หลังจากข้าตายไป ผู้อาวุโสสูงสุดต้องสัมผัสได้แน่!”
“ฆ่าตัวตาย?” ลู่เฉินคลี่ยิ้มเย็นชา
“ใช่ ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่ยอมแพ้เจ้า!” ผู้อาวุโสแปดตวาดด้วยความโมโห
