บทที่ 664 แค่ยอมรับก็จบเรื่องหรือ? ฝันไปเถิด!
ผู้อาวุโสห้า ดอกบ๊วยหลากสี ผู้ใช้พิษอันดับหนึ่งแห่งหุบเขาลึก แต่ตอนนี้เมื่อเข้าไปถึงภายในพื้นที่จิตของลู่เฉินกลับไม่สามารถออกมาได้ สิ่งนี้ทำให้นางเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ “เจ้าหนุ่ม ที่นี่คือที่ใดกันแน่?”
“พื้นที่ดวงจิต จะเป็นที่ใดได้?” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองดอกบ๊วยหลากสี
ดอกบ๊วยหลากสีขมวดคิ้วมุ่น “เจ้ากำลังเล่นตลกหรือ?”
“ข้าจะเล่นตลกได้อย่างไร?” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองนาง
“อย่าว่าแต่เจ้า แม้แต่พวกเราขั้นแปลงเซียนยังไม่มีพื้นที่จิตที่กว้างใหญ่เช่นนี้” ผู้อาวุโสห้าเบิกตากว้างพลางตอบกลับ
ชายหนุ่มเยาะเย้ยว่า “ความไม่รู้ของเจ้า จะมาโทษข้าไม่ได้!”
“ความไม่รู้?”
“ใช่!” ลู่เฉินยิ้มหยัน
ผู้อาวุโสห้าจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ข้าขอเตือนเจ้า ทางที่ดีอย่ามายุ่งกับข้า มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าอะไรที่เรียกว่าความเจ็บปวด!”
“สิ่งที่เจ้าเชี่ยวชาญที่สุดนั่นคือพิษ แต่ตอนนี้พิษของเจ้า ยังสามารถใช้ได้หรือไม่?” ลู่เฉินยิ้ม
ผู้อาวุโสห้ามองลู่เฉินด้วยแววตาเย็นชา “เจ้าหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดว่าพิษของข้าจะมีผลต่อกายเนื้อเท่านั้นหรอกนะ?”
“โอ้? เจ้าสามารถปล่อยพิษที่ทำร้ายวิญญาณได้หรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองผู้อาวุโสห้า
ผู้อาวุโสห้าจึงตะโกนตอบกลับไป “ใช่ ข้ามีความสามารถในการใช้พิษชนิดหนึ่ง ให้มันไปทำลายวิญญาณได้โดยเฉพาะ!”
“มา ทำให้ข้าดูเสียหน่อยเถิด!”
“ในเมื่อเจ้าอยากตา
