ย ข้าจะทำให้เจ้าสมหวังเอง!” เมื่อผู้อาวุโสห้าพูดจบ วิญญาณก็เริ่มปล่อยหมอกควันสีดำหนาแน่นออกมา
หมอกเหล่านี้ห่อหุ่มวิญญาณของชายหนุ่มไว้ภายในทันที เขาจึงยิ้มพลางมองนาง “ไม่ใช่ว่าข้าโจมตีเจ้า แต่พิษชนิดนี้ของเจ้า นับว่ายังอ่อนแอเกินไปนัก!”
เมื่อได้ยินคำว่าอ่อนแอ ผู้อาวุโสห้าก็พูดขึ้นมาด้วยความโมโห “ข้าจะเพิ่มพลังเข้าไปอีก!”
ใครจะคิดว่า ไม่ว่าผู้อาวุโสห้าจะพยายามเพียงใดก็ไม่สามารถทำให้วิญญาณของอีกฝ่ายเป็นอะไรไปได้
ผู้อาวุโสห้ามีสีหน้าเปลี่ยนไป รู้สึกกระวนกระวายใจมากยิ่งขึ้น “เกิดปัญหาที่ใดกันแน่?”
แต่ไม่ว่าจะคิดเช่นไร ผู้อาวุโสห้าก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ แต่อีกฝ่ายกลับพูดอย่างรำคาญใจว่า “สิ้นเปลืองเวลามากไปแล้ว!”
“สิ้นเปลือง?” ผู้อาวุโสห้าสงสัย
และในขณะนั้นเอง ปราการวิญญาณก็ปรากฏขึ้น
ไม่เพียงเท่านั้น เงาสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นภายในพื้นที่จิตของลู่เฉินเช่นกัน
ผู้อาวุโสห้าหวนคิดไปถึงสิ่งประหลาดที่ผู้อาวุโสแปดเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ นางจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก คิดจะหนีออกไปจากที่นี่ทันที
อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้อาวุโสห้าคิดจะหนี ก็พบว่าตนไม่สามารถหนีออกไปได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงจ้องมองอีกฝ่าย “เจ้าหนุ่ม เราสามารถตกลงกันได้หรือไม่?”
“ตกลง?”
“ใช่ ข้ารับปากว่าจะไม่ทำร้ายเจ้า! แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องปล่อยข้าเสียก่อน!” ผู้อาวุโสห้าพูดถึงข้อเสนอเล็ก ๆ ของตนขึ้นมา
ชายหนุ่มได้ยินข้อเสนอนั้นก็หัวเราะเสียงดัง “ข้าคิดว่า
