เจ้าอาจจะยังไม่เข้าใจว่าตอนนี้เหตุการณ์เป็นอย่างไร?”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้าถูกข้ากักขัง และถ้าหากข้าคิดจำทำลายเจ้า ก็ง่ายราวกับปรบมือเพียงครั้งเดียว!” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
ผู้อาวุโสห้ามีสีหน้าไม่สู้ดี “ถ้าหากเจ้าคิดจะบีบบังคับข้าจริง ข้าก็จะสู้กับเจ้า!”
“สู้?” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มประหลาด เงาสายฟ้าจึงปล่อยพายุฝนฟ้าออกมา
พายุฝนฟ้านี้มีอานุภาพการในการทำลายวิญญาณได้อย่างแข็งแกร่ง และผู้อาวุโสห้าที่ขณะนั้นไร้ซึ่งกายเนื้อ ทำได้เพียงปล่อยให้พายุฝนฟ้านี้โจมตีได้อย่างอิสระ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่าตนกำลังจะหมดสติไป
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อปราการวิญญาณค่อย ๆ พันรัดเข้าไปนั้น ผู้อาวุโสห้าก็พบว่าพลังวิญญาณของตนกำลังจะไม่สามารถใช้การได้ นางจึงร้อนใจขึ้นมา “เจ้า!”
“ดูเจ้าสิ มีคุณสมบัติใดจะมาเจรจาตกลงกับข้า?”
ผู้อาวุโสห้ารู้สึกหวาดกลัว “เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”
“ง่ายมาก เจ้ายอมแพ้ซะ!” ลู่เฉินจ้องมองอีกฝ่าย
“ยอมแพ้?” ผู้อาวุโสห้าเบิกตากว้าง
“มีปัญหาหรือ?” ชายหนุ่มย้อนถาม
ผู้อาวุโสห้าเป็นถึงผู้อาวุโสในหุบเขาลึก แต่ตอนนี้กลับให้ยอมแพ้ต่อขั้นหลอมแก่นแท้ สำหรับนางแล้วนับเป็นความอัปยศ ดังนั้นนางจึงพูดตัดบทขึ้นว่า “ข้าไม่ยอม!”
“ถ้าหากไม่ยอม เช่นนั้น….!”
“เช่นนั้นอย่างไรกัน?” ผู้อาวุโสห้าอยากรู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำสิ่งใด
“เช่นนั้น ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”
เมื่อพูดจบ ขณะที่ปราการวิญญาณกำลังพันล้อมนางไ
