ซานฉงก็ดีใจมากเช่นกัน ทว่าลู่เฉินกลับนิ่งเฉยและเดินหน้าต่อไป
…
ขณะนั้นเอง ด้านนอกของตำหนักหุบเขาลึก ผู้อาวุโสสิบกำลังหลับตาฟื้นฟูร่างกาย และมีผู้อาวุโสแปดยืนอยู่ด้านข้าง
“เฒ่าแปด วิ่งมาถึงที่นี่ มีเรื่องใดกัน?” ผู้อาวุโสสิบหลับตาพลางเอ่ยถาม
“ข้าต้องการจัดการเจ้าหนุ่มคนหนึ่ง” ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“จัดการผู้ใด?”
“ขั้นหลอมแก่นแท้ของภูเขาเดียวดาย” ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เกิดเรื่องใดขึ้น?” ผู้อาวุโสสิบลืมตาขึ้นด้วยความแปลกใจ และมองไปยังผู้อาวุโสแปด
ผู้อาวุโสแปดกลอกตามองบน “นี่เป็นเรื่องของข้า!”
ผู้อาวุโสสิบขมวดคิ้วมุ่น “หวังว่าเจ้าจะไม่ทำลายกฎนะ!”
ผู้อาวุโสแปดไม่สนใจ แต่กลับมองไปยังผู้ดูแลภูเขาแต่ละคนที่รออยู่รอบ ๆ จนสุดท้าย
กระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ไป๋หลี่ซาน “ไป๋หลี่ซาน”
“ผู้อาวุโสแปด” ไป๋หลี่ซานสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ขั้นหลอมแก่นแท้ผู้นั้น เป็นคนของภูเขาเดียวดายหรือ?”
“ใช่” ไป๋หลี่ซานขานรับ
ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เขาขโมยของของข้าไป อีกครู่หนึ่งหากเขาออกมา เจ้าจงส่งเขามาให้ข้าซะ”
“ขโมยของของท่าน?” ไป๋หลี่ซานแปลกใจ คนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากัน
ผู้อาวุโสสิบรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
ผู้อาวุโสแปดแค่นเสียง “ใช่ ของ ๆ ข้า!”
“แต่ผู้อาวุโสแปด ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่งจะมาเพียงไม่กี่วัน จะขโมยของท่านไปได้อย่างไร?” ไป๋หลี่ซานพูดอย่างไม่เข้าใจ
ผู้อาวุโสแปดพูดขึ้นมาด้วยค
